ေရ..ေလႏွင့္ ကမ္းလင့္မည့္လက္မ်ား

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကုိ မႈန္မွိဳင္းေနေလာက္ေအာင္ ဖုန္ေတြ ထူေနသည္။ ေလထုထဲတြင္ ဖုန္မႈန္မ်ား ပ်ံ႕လြင့္ေနသည္မွာ နီက်င္က်င္ ေရာင္ပင္ ေပါက္ေနေတာ့သည္။ ၾကည့္ေလရာရာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးသည္ ေခတ္၏ ျပယုဂ္ေလလား။ ေကြ႕ေကာက္စြာစီးဆင္းေနေသာ ဥရုေခ်ာင္းေရျပင္သည္ ဟုိနား ေရက်ဲက်ဲ သည္နား ေရက်ဲက်ဲ။ ေနာက္က်ိေနေသာ ေရျပင္ေတြ အမႈိက္သရုိက္မ်ားႏွင့္ ေရာျပြန္းေနသည္။ ဥရုေရသည္ ေသာက္သုံးရန္ မသင့္ဟု သိရေတာ့ ၀မ္းနည္းခ်င္ခ်င္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ လူအမ်ားျဖတ္ကူး၍ရေလာက္ေအာင္ ဒူးေခါင္သာသာ သာလွ်င္ အနက္ရွိသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားေတြေတာ့ ေျမသယ္ယာဥ္ႀကီးမ်ား ဥဒဟုိ ျဖတ္သန္းသြားလာႏုိင္ေနၿပီ။

ဥရုေခ်ာင္းတစ္ေနရာအား အေပၚစီးမွၾကည့္လွ်င္ ေခ်ာင္းႏွင့္ပင္မတူေတာ့ပဲ ေျမာင္းတစ္ခုပမာ ျမင္ေနရသည္။ ဥရုေခ်ာင္း ၀ဲယာတြင္ေတာ့ ေက်ာက္စိမ္းထုတ္လုပ္ေရး ကုမၸဏီမ်ား၏ ေျမသယ္ယာဥ္မ်ားက လူးလားေခါက္ျပန္ ေျမစာသြန္ေနၾကသည္။ ထုိ ေျမစာသယ္ယာဥ္တန္းႀကီးကုိၾကည့္ရသည္မွာ ပုရြက္ဆိတ္ကေလးမ်ား စီတန္း သြားလာေနသကဲ့သို႕ပင္ ထင္ျမင္မိရသည္။ အမွတ္တံဆိပ္အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ ကုမၸဏီထုတ္ေျမစာသယ္ကားႀကီးမ်ားသည္ သူ႕ထက္ငါ အလွခ်င္း၊ စြမ္းေဆာင္ရည္ခ်င္း ၿပဳိင္ေနၾကသည္ပမာႏွယ္ ရွိေခ်သည္။

ထုိ လမ္းမႀကီးမ်ား ေဘးက ရင္သပ္ရွဳေမာဖြယ္ ေကာင္းေသာ ေတာင္ဆင္းေတာင္တက္ ေျမစာသယ္ပုိ႕ေနၾကပုံေတြ၊ ရုတ္တရက္ မေတာ္တဆတုိက္ခုိက္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေသေက်ၾကပုံေတြက မွတ္တမ္းတင္ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားကုိ ျပသေနသလုိပင္။

ေႏြဦးရာသီ အစတြင္ပင္ ေျခာက္ေသြ႕ေနေသာ ေက်ာက္စိမ္းရင္ခြင္တြင္ နီက်င္က်င္ဖုန္လုံးမ်ားေၾကာင့္ ေလထု ညစ္ညမ္းေနေလၿပီ။ ဥရုေခ်ာင္းေရျပင္ကလည္း မရွိမျဖစ္၍သာ ေသာက္သုံး၊ ေနၾကရေသာ္လည္း မသတီခ်င္စရာေကာင္းေနေသးေတာ့သည္။ ကမ္းနဖုူးထက္တြင္ေတာ့ ေရတုံကင္ေလးမ်ား အစီအရီ။ ေခ်ာင္းေရရွိပါလွ်က္ႏွင့္ ကမ္းနဖူးေပၚက အ၀ီစိေရတုံကင္ကုိ အားထားေနရသည့္ ေဒသခံမ်ားကုိေတာ့ ၀မ္းနည္းစြာျဖင့္ပင္ သနားေနမိရေသးသည္။ ေရတစ္စည္ရရန္အတြက္၊ ေရခ်ိဳးရန္အတြက္ ပ်ိဳပ်ိဳ ၊ အုိအုိ၊ လူႀကီး၊ လူငယ္၊ လူလတ္မေရြး ရြာျပင္ထြက္ကာ ေနာက္က်ိေနေသာ ဥရုေရျပင္ကုိ ေနစဥ္မွီခုိေနရဆဲ။

လူပင္လွ်င္ ေသဆုံး ရသည္။  သဘာအေလ်ာက္ျဖစ္ေပၚလာေသာ ျမစ္မ်ားေခ်ာင္းမ်ား၊ ေရအုိင္မ်ား ေကာ လာၾကရသည္ကုိေတာ့ တရားႏွင့္မေျဖႏုိင္ေပ။ ျမစ္မ်ား၊ ေခ်ာင္းမ်ား၊ ေလထုညစ္ညမ္းမႈမ်ားသည္ လူမ်ားကပင္ ျပဳလုပ္ေနၾက၍ ယေန႕တြင္ ခပ္ျမန္ျမန္ႀကီး ပ်က္စီးယုိယြင္းေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ဥရုေခ်ာင္းဆုိလွ်င္ပင္ ယခင္က ၾကည္လင္ေအးျမေသာ ေရျပင္အျဖစ္မွ ယခုတြင္မူ ေနာက္က်ိ၍ ေသာက္သုံး၍မရေအာင္ပင္ ေရမွာ တိမ္၍ ေကာလာရန္အေၾကာင္းမ်ားကုိ ျပသေနေပၿပီ။ ယခုမွ ဥရုေခ်ာင္း ဆည္ယူေရးကုိ အပူတျပင္းႀကိဳးစားေနၾကသည္။

ေခ်ာင္းရုိးတစ္ေခ်ာက္ ေျမေကာ္စက္မ်ားျဖင့္ ၀ဲမွယာ ဆည္ယူလွ်က္ လုပ္အားေပးေနၾကရသည္။ အဓိက တရားခံသည္ပင္ လူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ လူမ်ားက ေခ်ာင္းကုိ ျပန္လည္ျပဳျပင္ ကယ္ဆယ္ရသည္မွာ သဘာ၀က်ေကာင္းက်ႏုိင္ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ အေကာင္းပကတိျဖစ္လာရန္မွာ ၅၀ရာခုိင္ႏွဳန္းပင္မရွိေတာ့သည့္အေျခအေနျဖစ္ေနသည္။

မုိးရာသီ၌ ဖားကန္႕ၿမိဳ႕၊ လုံးခင္း၊ ဆုိင္းေတာင္ စသည္ၿမိဳ႕မ်ား ေရႀကီးရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းကုိရွာေဖြၾကည့္ပါ။ ဥရုေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ေက်ာက္စိမ္းလုပ္ကြက္မွာမွ သယ္ယူလာေသာ ေျမစာမ်ားကုိ စြန္႕ပစ္ျခင္း၊ ေရႊေျမာမ်ား တုိက္ခ်ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚေၾကာင္း ထင္းထင္းႀကီးေတြ႕ႏုိင္သည္။ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးမူသည္ေနာက္မွာက်န္ခဲ့သည္။ မုိးရာသီတြင္ တိမ္ေကာေနေသာ ဥရုေခ်ာင္းေရျပင္သည္ ေတာင္က်ေရမ်ားေၾကာင့္လည္းေကာင္း၊ စြန္႕ပစ္ေျမစာပုံမ်ားမွ ေျမႏွင့္အတူေရာ၍ စီးဆင္းလာေသာ ေနာက္က်ိေရမ်ားေၾကာင္လည္းေကာင္း ေခ်ာင္းေရျပင္ျမင့္တက္လာခါ ေရႀကီးရေတာ့သည္။ အေၾကာင္းရင္းမွာ ေရစီးေရလာမေကာင္းျခင္းပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

ေဒသခံျပည္သူမ်ားအဖုိ႕ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး အခက္အခဲမ်ားႏွင့္ ရင္ဆုိင္ေနရသည္မွာ မုိးရာသီတြင္ ပုိပါသည္။ ေရႀကီးသျဖင့္ ေမာ္တာ္စီးႏွင္းခမ်ား၊ ဆုိင္ကယ္ကယ္ရီခမ်ား ပုိမုိျမင့္တက္ရသည္။ ေရွ႕တြင္ ျမင္ေနရပါေသာ လုိရာခရီးကုိပင္ တေကြ႕တပတ္ျဖင့္  ေကြ႕ခါ ၀ုိက္ခါ သြားလာရသည္မွာ ကသီလင္တ မ်ားလွသည္။ ထုိသည္က တစ္ဒုကၡ။

ယခုတြင္ ေလထုညစ္ညမ္းျခင္းဒဏ္ကုိခံေနၾကရျပန္ပါၿပီ။ ေျမစာသယ္ယာဥ္မ်ား၏ အၿပိဳင္အဆုိင္ ေမာင္းႏွင္းမႈေအာက္တြင္ ဖုန္လုံးမ်ားက တလိပ္လိပ္ထေနသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕က ကားလမ္းကုိ ေရဖ်န္းၾကပါသည္။ ေရဖ်န္းသည္ ဆုိေသာ္ျငားလည္း အဆက္မျပတ္ေမာင္းႏွင္ေနေသာ ကားႀကီးမ်ားေၾကာင့္ အလွ်င္မမီႏိုင္ေပ။

ဆုိင္ကယ္ျဖင့္ သြားသြား၊ ကားျဖင့္လာလာ ႏွာေခါင္းစြပ္မပါလွ်င္ ဖုန္မ်ားေၾကာင့္ မြန္ထူေနေတာ့သည္။ မ်က္စိထဲတြင္ သဲမ်ား ဖုန္မ်ားေၾကာင့္ က်ိန္းစပ္စပ္ ယားက်ိကိ်။ အထူးသျဖင့္ ညေန ၅နာရီ အလုပ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ ေလထုထဲတြင္ နီက်င္က်င္ျဖစ္ေနေသာ ဖုန္ထုႀကီးကုိ ျမင္ႏုိင္သည္။ လူမ်ားေၾကာင့္ လူပင္ ဒုကၡေရာက္ရသည္ဆုိသည္မွာ အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

အခ်ိန္မွီျပဳျပင္ကယ္ဆယ္ေရးသည္လည္း လုူမ်ား၏ တာ၀န္ပင္ျဖစ္သည္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ႏွင့္မရေသာ္ အမ်ားႏွင့္ရေအာင္ ေဆာင္ရြက္သင့္ေလသည္။ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးကုိ ကမာၻက ေအာ္ေနၾကသည္။ ကမာၻႀကီး ပူေႏြးလာျခင္းျပႆနာ၊ ငလ်င္ျပႆနာ၊ မီးေတာင္ေပါက္ကြဲျခင္းျပႆနာ၊ အာတိတ္ေဒသမွ ေရခဲေတာင္မ်ား အရည္ေပ်ာ္ျခင္း ျပႆနာမ်ားကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေဆြးေႏြးလာၾကၿပီ။ သဘာ၀ ေရေျမ ေတာေတာင္ မ်ား ေပါၾကႊယ္လွပါသည္ဆုိေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္မူ ထုိအခ်က္မ်ားက ယခုမွ  သတိျပဳမိဆဲကာလဟု ထင္ျမင္မိသည္။

သစ္ေတာမ်ား မျပဳန္းတီးေအာင္မည္သုိ႕လုပ္ေဆာင္ၾကပါမည္လဲ။ ေတာင္ကတုံးမ်ားႏွင့္ျပည့္ေနေသာ ေက်ာက္စိ္မ္းလြင္ျပင္ကုိေတာ့ ၾကည့္ရငး္ ရင္ေမာရသည္။ ေနပူပူေအာင္တြင္ သစ္ပင္ႀကီးငယ္မ်ားမရွိေသာ ေတာင္ကတုံးမ်ားႏွင့္ ေျမစာပုံမ်ားက မ်က္စိတဆုံး။ စြန္႕ပစ္ၿပီးေျမစာပုံမ်ားတြင္ မည္သည့္ကုမၸဏီကမွ အႀကီးျမန္သစ္ပင္မ်ား ျပန္လည္ စုိက္ပ်ိဳးၾကသည္ကုိမေတြ႕ရ။ သည္ေနရာၿပီးလွ်င္ ေနာက္တစ္ေနရာသုိ႕ေျပာင္းရန္ ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေၾကး ျပဳမူေနၾကသည္။

ပူျပင္းမႈဒဏ္ကုိ ခံစားရသည္မွာ သစ္ပင္မ်ား ျပဳန္းတီးသြားၾကေသာေၾကာင့္လည္းပါသည္။ ေတာင္တျခမ္းပဲ့ႏွင့္ ေတာင္ကတုံးမ်ား ျပည့္ေနေသာ ေက်ာက္စိမ္းရင္ျပင္တြင္ အပူသံလွ်ပ္မ်ား တရိပ္ရိပ္ထေနၾကသည္။

ေနာက္က်ိေသာ ဥရုေရျပင္တြင္ အမႈိက္မ်ားႏွင့္ ေရာျပြန္းလွ်က္။ မည္သုိ႕ပင္ျဖစ္ေစ အခ်ိန္သည္ လက္ေတြ႕က်က် အသုံးခ်တတ္လွ်င္ တန္ဘုိးမျပတ္ႏုိင္ေသာ အရာမ်ားကုိ ရရွိေစေသာေၾကာင့္ လူမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ရေသာ ပတ္၀န္းက်င္ပ်က္စီးျခင္းအတြက္ လူမ်ားကပင္ ျပန္လည္ေဖးမ ကယ္ဆယ္ပါမူ ျပန္လွန္ နလံထူလာႏုိင္မည္။ကမ္းလင့္မည့္လက္မ်ားသာ မ်ားမ်ား ကမ္းလင့္ရန္ လုိသည္ မဟုတ္ပါလား။

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

Date-15th-March-2012

Time- 8:01Pm

လွ်ိဳ႕၀ွက္ေသာ မုိးႏွင့္အတူ

အေနာက္ေတာင္ဆီမွာ မုိးေတြညိဳ႕ေနသည္။ အိမ္အေပၚထပ္ ျပတင္းေပါက္မွေန၍ သည္ျမင္ကြင္းကုိၾကည့္ေနမိသည္မွာ နာရီ၀က္ေလာက္ေတာ့ အသာေလးရွိမည္။ တိမ္သား မည္းမည္းမ်ားသည္ အလိပ္လုိက္ အလိပ္လုိက္ျဖင့္ ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခုလုံးကုိ မည္းနက္သြားေစေလသည္။ ေနာက္ လွ်ပ္ပန္း လွ်ပ္ႏြယ္မ်ားက ဟုိတစ္ခ်က္ သည္တစ္ခ်က္ ၿပိဳးခနဲ ပ်က္ခနဲ လင္းလက္သြားၾကသည္။ မုိးၿခိမ္းသံမ်ားကလည္း ေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာ ျမည္ဟီးလာသည္။ မုိးစက္ကေလးမ်ား တစ္ေပါက္ ႏွစ္ေပါက္..။ ထုိ႕ေနာက္ မုိးစက္မ်ား အိမ္ေခါင္မုိးေပၚသုိ႕ အဆက္မျပတ္ က်လာၾကသည္။ သူမ နားတစ္ခုလုံး တေ၀ါေ၀ါျဖင့္ ဆူညံ ေနေလေတာ့သည္။ မုိးႏွင့္အတူ ေလျပင္းခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပါ ေ၀ွ႕ယမ္းတုိက္ခတ္လုိက္ေသာအခါ သစ္ပင္ႀကီး ငယ္မ်ား ဟုိယိမ္း သည္ယိမ္း..။

“မုိးေတြ ရြာလာၿပီေမာင္…”

 မ်က္ရည္ တစ္စက္..။ ေလျပင္းျပင္းမ်ားေၾကာင့္ သူမ၏ ရွည္လ်ားေသာ ဆံႏြယ္မ်ား ဖြာလန္က်ဲစြာလြင့္ပ်ံေနၾကသည္။ ေကာင္းကင္ျပင္ထက္တြင္ လင္းခနဲတစ္ခ်က္…လွ်ပ္စီးလက္သြားျပန္သည္။

~~~~~~~~~

စက္ဘီးေလး တစ္စီးျဖင့္ မုိးရြာႀကီးထဲတြင္ ထင္တုိင္းက်ဲေနေသာ သူ႕ကုိ ေငးေမာၾကည့္ေနရင္းက သူမပါ ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိသည္။ သည္လုိ မုိးေတြရြာတုိင္း သူမက အိမ္ႀကီးထဲမွာ ကုတ္ကုတ္ကေလး ၿငိမ္ေနခဲ့ရသည္မွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက။ မုိးၿခိမ္းသံေတြ ၊ လွ်ပ္စီးလက္တာေတြကုိ သူမ ေၾကာက္သည္။ မည္သုိ႕ေသာ ေၾကာက္ပုံနည္းမ်ိဳးမွန္း မသိေသာ္လည္း အသည္းထဲကေန ဆိမ့္ၿပီးေတာ့ ေၾကာက္ေနမိသည္ကေတာ့ အမွန္ပင္။ သူ႕ကုိ အားက်မိသည္။ သည္ေလာက္ သည္းသည္းမည္းမည္း ရြာသြန္းေနေသာ မုိးထဲေလထဲတြင္ သူက စက္ဘီးေလးတစ္စီးႏွင့္ လြတ္လပ္စြာ ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ အားက်စရာေကာင္းပါလိမ့္။

စက္ဘီးေလးရပ္သြားသည္။ သူ ဘာလုပ္မွာပါလိမ့္..။ ဟင္..။ သူက ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးထက္ကုိ မ်က္ႏွာေမာ့ထားလွ်က္ မုိးစက္မ်ား၏ အထိအေတြ႕ကုိ ၿငိမ္သက္စြာခံယူေနသည္။ ထုိခံစားမႈမ်ိဳး သူမ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ ခံစားဖူးခဲ့သလဲ.။ သူမ မသိလုိက္မိခင္မွာပင္ ေျခလွမ္းမ်ားက အိမ္ေအာက္ထပ္ဆီသို႕ ကေသာ ကေမ်ာႏုိင္စြာ ေျပးဆင္းမိေလေတာ့သည္။ ေနာက္ အိမ္ေအာက္ထပ္က ကၽြန္းတံခါးမႀကီးကုိ တြန္းဖြင့္ၿပီး ျခံတံခါး၀မွတဆင့္ သူ႕ထံသုိ႕..။

“ဟိတ္”

သူ႕ တြန္႕သြားသည္။ သူမကုိၾကည့္ၿပီး အံ့ၾသေနပုံလည္းရသည္။ မုိးသည္းထဲမွာ သူမလုိ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ သူ႕အနားသုိ႕ ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု သူတစ္ခါမွ ေတြးမိဖူးပုံမရ။

“ဘာလုပ္ေနတာလဲ မုိးရြာႀကီးထဲမွာ”

“ျမင္တဲ့အတုိင္းပဲေလ…လုိက္လုပ္ၾကည့္ပါလား”

သူမ ေၾကာင္အအ ျဖစ္ေနသည္။

“ကၽြန္ေတာ့္လုိ လုိက္လုပ္ၾကည့္ပါလားလုိ႕”

သူမ ေခါင္းကုိ ေကာင္းကင္ျပင္ဆီသုိ႕ ေမာ့လုိက္သည္။ မ်က္လုံးမ်ားကုိ မွိတ္လားလုိက္သည္။ မုိးစက္မ်ားက မ်က္ႏွာျပင္ထက္သုိ႕ တစ္ေပါက္ၿပီးတစ္ေပါက္ က်ေရာက္ေနသည္။ ေအးစက္သည့္ အထိအေတြ႕ေအာက္တြင္ သူမ ရင္ခုန္ ၾကည္ႏူးသြားခဲ့ရပါသည္။ ထုိစဥ္.

“ဂိ်မ္း”

 အသိစိတ္ႏွင့္ ခႏၶာကုိယ္ကပ္မိေသာ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ သူမ တစ္သက္တာတြင္ ေႏြးေထြးအိစက္ေသာ အထိအေတြ႕ကုိ ပထမဦးဆုံး ခံစားလုိက္ရသည္ဟု သိလုိက္သည္ႏွင့္ တၿပိဳင္နက္ ထုိအခ်ိန္မွ စတင္၍ အခ်စ္ကုိ ခံစားမိသည္ဟု သိလုိက္ရေတာ့သည္။

~~~~~~~~

သူမႏွင့္ သူ႕ၾကားတြင္ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးရွိသည္။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ သူမက သူ႕အတြက္ တိမ္တုိက္ေလးမ်ား ျဖစ္သြားတတ္ၿပီး သူက သူမအတြက္ မရွိမျဖစ္ ေကာင္းကင္ျပာႀကီးျဖစ္သည္။ အျမဲတေစ ၾကည္လင္သာယာေနေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးကသူဆုိလွ်င္ သူမက အျပစ္ကင္းစင္ေသာ တိမ္ျဖဴျဖဴလႊလႊကေလးမ်ား ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သည္မွာအျမဲ။ သုိ႕ေသာ္ သူမက တစ္ခါတစ္ေလတြင္ေတာ့ မည္းနက္ေသာ တိမ္တုိက္အသြင္သို႕ ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားတတ္ၿပီး အျပစ္ကင္းစင္ေသာ ေကာင္းကင္ႀကီးကုိ မုန္တုိင္းထန္ေစခဲ့သည္မွာလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္။

မုိးစက္မ်ားေအာက္မွ စက္ဘီးတစ္စီးႏွင့္ေကာင္ကေလးတစ္ေယာက္သည္ သူမအတြက္ အခ်စ္လက္ေဆာင္တဲ့။ မထင္မွတ္ထားေသာ အျဖစ္အပ်က္ကေလးက တစ္ဘစာလုံးအတြက္ ခ်စ္သက္လက္ေဆာင္ေလတဲ့လား..။ မုိးသား တိမ္ရိပ္ တိမ္လိပ္တုိ႕ဆင္လာေလတုိင္း သူမက သူ႕ရင္ခြင္ကေလးသုိ႕ အေျပးခုိ၀င္ရင္း ယုယမႈအနမ္းေႏြးေႏြးမ်ားကုိ ေက်နပ္စြာခံယူတတ္ေလသည္။ မုိးစက္ကေလးမ်ားႏွင့္အၿပိဳင္ သူမ၏ မ်က္ႏွာထက္သုိ႕ အနမ္းမုိး ခပ္စိတ္စိတ္ရြာသြန္းတတ္ျပန္ေလေသာ သူသည္ သူမ ဘ၀ထဲက ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားလိမ့္မည္လုိ႕ ဘယ္တုန္းကမွ် မေတြးခဲ့။

“မုိးကုိခ်စ္သလား ႏုိ”

“ဟင့္အင္း “

ရုတ္တရက္ သူက ထိုသုိ႕ ေကာက္ခါ ငင္ခါ ထေမးတတ္သည္။ သူ႕ေမးခြန္းမ်ားကို သူမက ဘယ္တုန္းကမွ ေက်နပ္ေလာက္ေအာင္ေျဖဆုိခဲ့ေလသူ မဟုတ္ခဲ့။ ထုိသုိ႕ ေမးေလတုိင္းလည္း သူ႕မ်က္ႏွာတစ္ခုလုံး မိႈင္းရီေနတတ္သည္ကုိလည္း သူမ သတိထားမိခဲ့ရသည္ခ်ည္း။

“ေမာင္ကေတာ့ မုိးကုိခ်စ္တယ္..”

“ဘာေၾကာင့္လဲ ေမာင္”

“မုိးေရစက္ကေလးေတြ တစ္ေပါက္တစ္ေပါက္က်လာရင္ ေမာင္က သိပ္ေပ်ာ္တာ.။ တစ္ေလာကလုံးကုိ မုိးက စုိျပည္သာယာေစတယ္..။ ေအးစက္တဲ့ အထိအေတြ႕က ေမာင့္အတြက္ေတာ့ ေမ့မရတဲ့ ခံစားမႈေလးေတြပဲ ႏုိ။ ေမာင္ မသြားခင္ေတာ့ မုိးေတြရြာတုိင္း မုိးစက္ကေလးေတြေအာက္မွာ တစ္၀ ႀကီး ေနသြားခ်င္ေသးတယ္”

“ေမာင္က ဘယ္ကုိသြားမွာမုိ႕လည္း “

ထုိ႕သုိ ေမးေလတုိင္းလည္း အေျဖသည္ ဘယ္တုန္းကမွ မရခဲ့။ သူ႕မ်က္၀န္းမ်ား ေငးၾကည့္ေနရာကုိလည္း သူမက လုိက္လုိ႕ၾကည့္တုိင္း ဘာကုိၾကည့္လုိ႕ၾကည့္မွန္းမသိေပ။ မျမင္ရေသာ မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းတစ္ေနရာရာကုိလား။

“မသိခ်င္ပါနဲ႕ ႏုိရယ္ ႏုိသိတဲ့ေန႕ဟာ ေမာင္လည္း ႏုိအနားမွာရွိေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး”

“ဘာေတြလည္း ေမာင္ရယ္..ေမာင္က တစ္ခါတစ္ရံ သိပ္ကုိ သုိသိပ္လြန္းတဲ့ သူလုိ႕ ႏုိ ထင္တယ္ သိလား ။ အားကုိမရဘူး..”

သူကေတာ့ သူမ ထုိသုိ႕ေျပာသည့္အခါ ရယ္ေမာလုိ႕သာေနသည္။ ရယ္သံကေတာ့ျဖင့္ ေျခာက္ကပ္ကပ္ ကြဲအပ္အပ္ျဖင့္…။

~~~~~~~~~

မုိးေတြရြာေနၿပီ ေမာင္။

သူမ ထံမွ ေမာင္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေခ်ၿပီ။ မျမင္ရေသာ မုိးကုတ္စက္၀ုိင္းတစ္ေနရာရာမွာမ်ား သူရွိေနမလား။ သူမ လုိက္သြားခ်င္ပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ ေလာကႀကီးက ဆန္းက်ယ္စြာျဖင့္ သူမကုိ က်ယ္စယ္ခဲ့ေလၿပီ.။

သူမ မ်က္ရည္မ်ား မုိးႏွင့္ အၿပိဳင္ ရြာကုန္ၿပီ ေမာင္ရဲ႕။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေသာ ေနရာတစ္ခုမွ ဘယ္သူမွာ မသိေအာင္ လဲေလ်ာင္းေနခဲ့သည္တဲ့လား။ သိပ္ကုိသုိသိပ္ပါတဲ့ဆုိေသာ သူသည္ သည္မုိးေရစက္ေတြေအာက္မွာပင္ ေလာကႀကီးကုိ စြန္႕ခြာသြားခဲ့သည္တဲ့။

ေန႕ရက္တစ္ရက္က အတိတ္မွာ က်န္ေနခဲ့ေသာ္လည္း ေမ့မရေသာ ေန႕တစ္ေန႕အျဖစ္ သူမ၏ ရင္ထဲတြင္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့သည္။ အမွတ္တရတုိ႕မည္သည္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ႀကီးမားေသာ အလွည့္အေျပာင္းတုိ႕ႏွင့္ ေပ်ာ္၀င္ခဲ့ေသာ အရာမ်ားတဲ့။ ထုိ႕သုိ႕ဆုိလွ်င္ သူမအတြက္ေတာ့ သူသည္ မည္သုိ႕သတ္မွတ္ရမည္နည္း။

“ရဲသြင္ ဆုံးၿပီတဲ့ နင္သိလား ႏုိႏုိခင္”

“ဘယ္လုိ…”

“ဟုတ္တယ္ ရဲသြင္ဆုံးၿပီ…ခုေတာင္ သူ႕ရက္လည္ေန႕ေလ”

သူမ ေၾကာင္အအႏွင့္ ဖုန္းခြက္ကေလးကုိကုိင္ထားဆဲ။ မဟုတ္ပါ။ သူ အပန္းေျဖခရီးထြက္သြားတာပါ။ သူမက ဘူးခံၿပီး ျငင္းဆုိဆဲ..။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူကလည္း အေသအခ်ာသိခဲ့ေသာအေၾကာင္းကုိ သက္ေသ မ်ားစြာထူၿပီးေျပာေနေခ်ၿပီ။

“နင္ဘာသိလုိ႕လည္း ႏုိႏုိခင္ ရဲသြင္မွာ ဘရိန္းက်ဴမာ ရွိတယ္တဲ့ ေနာက္တစ္ခုက ကုသလုိ႕မရႏုိင္ေတာ့ဘူးတဲ့..။ ခုေတာ့ သူက ေရာဂါေၾကာင့္မေသပဲ ကားအက္စီးဒင့္ျဖစ္ၿပီးဆုံးရွာတာတဲ့ ။ ခုေတာင္ ငါ့သူငယ္ခ်င္း ညိဳမာလာရင္းေျပာျပသြားတာ နင္သိေလာက္တယ္ထင္လုိ႕ေလ..။”

သူမ မၾကားရဲေတာ့ပါ။ ေနာက္မွ သိလုိက္ရသည္က သူ ေသရမယ့္အတူတူ ဘာေၾကာင့္ေသသလဲဆုိတာ သူမ မသိေစခ်င္၍ က်န္ရစ္သူမိသားစုႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိေတာင္ သူမဆီသုိ႕ အေၾကာင္းမၾကားေစခဲ့ျခင္းတဲ့။

သူမ ရင္ထဲမွာ မုိးေတြ ရြာေနသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ သုံးႏွစ္ခန္႕က စက္ဘီးေလး တစ္စီးႏွင့္ေကာင္ကေလးက ခုေတာ့ သူမႏွင့္အတူ မုိးစက္မ်ားကုိသာ ခ်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ခုေတာ့လည္း မုိးေလျပင္းျပင္းထဲမွာ သူမ ေလွ်ာက္သြားရဲခဲ့ပါၿပီ။ ထုိ႕သုိ တစ္ေယာက္တည္း ေလွ်ာက္ျဖစ္ခဲ့သည့္ ေန႕ေတြတုိင္း သူက အနားမွာ လာေရာက္အေဖာ္ျပဳေပးသကဲ့သုိ႕ မုိးစက္မ်ားကလည္း သည္းသည္းမည္းမည္းရြာသြန္းဆဲ။

ေဟာ မုိးေတြရြာ လာျပန္ၿပီေမာင္..။

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

Date-14^th-March-2012 Time-6:37Pm

လမ္းဆုံး

သူ ေခၚေတာ့ လွည့္ၾကည့္

ငုိယုိၿပီး ျပံဳးေတာ့ 

မ်က္၀န္း ေထာင့္ကေလးက လွတယ္...။

ဘာေၾကာင့္ ငုိသလဲကြယ္....

ရင္နင့္ေအာင္ခံစား....ဘ၀ရဲ႕ထုိးခ်က္က

ငုိေလာက္စရာ အျဖစ္နဲ႕

ေၾကႊေလာက္ေတာ့မယ့္ ျဖစ္အင္မွာ 

ေနာက္ေက်ာဘက္က လက္တစ္စုံ

ကမ္းလင့္တယ္ဆုိ လုိက္ရဲမလား...။

ပန္းဆုိတာ ပင္ျမင့္ထက္မွာ 

ပုိလို႕လွ

သဘာ၀ဆုိတာ လည္ေနတဲ့ စက္၀ုိင္းတစ္ခုဆုိ

မ်က္ရည္က်တယ္ဆုိတာလည္း 

ခဏပါကြယ္...။

ကဲ လုိက္ခဲ့

အတိတ္ကုိ ခ်န္ခဲ့ၿပီး

ေလွ်ာက္ၾကမယ္ အနာဂတ္ထဲ

မင္းလုိက္၀ံ့တယ္ဆုိ

မုိးကုတ္ စက္၀ုိင္းတစ္ေနရာမွာ

လည္ပတ္ျခင္းမဆုံးမီ အတူသြားစုိ႕

မင္း လက္ဖမုိး ႏုႏုကေလးနဲ႕

စုိလက္စ မ်က္ရည္ 

ဆတ္ခနဲ သုတ္လုိက္ဦး..။

“စကၠန္႕ပုိင္းေလး”

(၁)

          မၾကာလွေသးတဲ့ အခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ ျဖစ္ပ်က္မႈက ျမန္ဆန္လြန္းလွတယ္လုိ႕ ထင္မိတယ္။ ျမန္လုိက္တဲ့အခ်ိန္ကေလး။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးအတြင္းမွာ အံ့ၾသဘနန္းျဖစ္မႈေတြ၊ အားမလုိ အားမရျဖစ္မႈေတြ၊ စုပ္တသပ္သပ္ျဖစ္မႈေတြနဲ႕ လူတုိင္းအလုပ္ရွဳပ္သြားခဲ့တယ္။ စကၠန္႕ပုိင္းကေလး၊ မိနစ္ပုိင္းကေလးပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ ျဖစ္ပ်က္သြားတာေတြကုိ ယုံၾကည္ႏုိင္ဖုိ႕ခဲယဥ္းေပမယ့္ ယုံၾကည္ဖုိ႕ရန္အေၾကာင္းလဲ အခိုင္အမာရွိတယ္။ ဘယ္သူက ျငင္းရဲမလဲ။ ဒီလုိျဖစ္သြားတာ မယုံႏုိင္ပါဘူးလုိ႕ ဘယ္သူက ေျပာဦးမလဲ။ လြတ္လပ္စြာ ျငင္းခုန္လုိ႕ရေပမယ့္ ျငင္းခုန္ျခင္းရဲ႕ေနာက္ကြယ္မွာ တိက်ေသခ်ာလွတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကရွိေလေတာ့ အမွားတစ္ခုကုိ သိသိရက္နဲ႕ ဘယ္သူမွ အမွန္လုိ႕မေျပာရဲၾကဘူး။

          ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုမွာ တစ္ခါဆုိ တစ္ခါဖူးမွ်မေရာက္ဖူးတဲ့ ျမင္ကြင္းမုိ႕ အေတြးထဲမွာ လွိဳင္းဂယက္ကေလးေတြထသြားရတယ္။ ဘယ္သူမွ မပုိင္တဲ့ေျမတစ္ေနရာမွာ လူေတြ စုရုန္းၾကပါတယ္။ လူတုိင္းရဲ႕ မ်က္ႏွာေအာက္က ျမဳပ္ကြက္ကေလးေတြကုိ ပင္ပင္ပန္းပန္း၊ ခက္ခက္ခဲခဲ အေျဖရွာစရာမလုိပါဘူး။ အထင္သားေပၚေနတဲ့ မ်က္ႏွာေပၚက ခံစားမႈေတြကုိ ျမင္ေနရတယ္။ ၀မ္းနည္းျခင္း။ ယူက်ံဳးမရျဖစ္ျခင္း။ အဲဒီခံစားမႈေတြကုိ ျမင္ေနရတယ္။ မၾကံဳႏုိင္ေသးဘူးလုိ႕ ထင္ေနသူတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ ရုတ္တရက္ တပ္လွန္႕လုိက္သလုိျဖစ္သြားတယ္။ ႀကီးငယ္မေရြးဆုိတာကုိ နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီးသား သူတစ္ခ်ိဳ႕ကုိ အသစ္အသစ္ေသာ ခံစားမႈေတြကုိေပးတယ္။

          ေမြးဖြားျခင္းနဲ႕ ေသဆုံးျခင္းၾကားက ဘ၀တစ္ခုကုိ အဆုံးသတ္ေပးလုိက္သလုိ ဒီျဖစ္ရပ္ကေလးက ျပေနတယ္။ ေန႕ခ်င္းညခ်င္း။ အခ်ိန္ စကၠန္႕ပုိင္း၊ မိနစ္ပုိင္းကေလးပါ။ မေန႕က ပ်ိဳမ်စ္ႏုနယ္၊ လွပေခ်ာေမာေနတဲ့ ဘ၀တစ္ခုရဲ႕ မ်က္ႏွာက ယေန႕မွာေတာ့ ပ်က္စီးျခင္းဆုိတဲ့ ျပယုဂ္ေတြကုိ ျပသတယ္။

          တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ရွိလွတဲ့ ဒီေနရာေလးမွာ အၿပီးတုိင္ အဆုံးသတ္ ေနသြားရမယ္လုိ႕ ဘယ္သူက ေတြးဖူးမွာလဲ။ တကယ္ေတာ့ ဘ၀ေတြဟာ လွပမႈကုိအျမဲမေပးဘူး။ ျမင္ေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းကေလးက မ်က္ႏွာကေလးဟာ ပ်ိဳမ်စ္ႏုနယ္တုန္းက ပကတိျဖဴစင္ခဲ့ပါရဲ႕။ ေဟာဒီ တစ္ၿမိဳ႕တစ္ရြာမွာ ဘ၀တစ္ခု ရွင္သန္ထေျမာက္ဖုိ႕ ႀကိဳးႀကိဳးစားစားရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ႏွာကေလးေပါ့။ မ်က္ႏွာကေလးမွာ ရုိးသားျခင္းဂုဏ္နဲ႕ မိသားစုအတြက္ဆုိၿပီး ဒီ တစ္ၿမိဳ႕တစ္ရြာကုိေရာက္ခဲ့ရသူပါ။

          မ်က္ႏွာကေလးရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ကေလးမွာ အသုိင္းအ၀ုိင္း၊ အေခၽြအရံ၊ ေဆြမ်ိဳးမိတ္သဂၤဟေတြနဲ႕ စည္စည္ကားကား ေနေပ်ာ္ခဲ့ပါရဲ႕။ မ်က္ႏွာကေလးေနတဲ့ၿမိဳ႕ကေလးကေန ဒီၿမိဳ႕ကေလးကုိေရာက္ခဲ့တာ မၾကာလွေသးေသာ အခ်ိန္ကာလေလးတစ္ခုကပါ။ ရုိးရုိးသားသား ရွာေဖြစုေဆာင္းခဲ့တာေတြဟာ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ မ်က္ႏွာပန္းလွၿပီး ပတ္၀န္းက်င္မွာ ပြဲလယ္တင့္ေစဖုိ႕ပါ။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆုိတာ မ်က္ႏွာကေလး စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ရတဲ့ အေရးႀကီးတဲ့ အႀကီးမားဆုံး ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခု။ မ်က္ႏွာကေလးရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကေလး အေကာင္အထည္မေဖာ္ႏုိင္မွီကေလးမွာပဲ မျမင္ရတဲ့ ကံအေၾကာင္းတရားတစ္ခုက ၀င္ မ်က္လွည့္ျပသြားေလရဲ႕။ ပဥၥလက္ပညာသည္တစ္ေယာက္ရဲ႕ လွည့္ကြက္ကေလးတစ္ခုမွာ  လည္စင္းေပးခဲ့ရတဲ့ မ်က္ႏွာကေလးဟာ တစ္ေန႕ ဒီလုိၾကံဳမယ္မွန္း သိရင္ ဒီအရပ္ ဒီေဒသ၊ ဒီၿမိဳ႕ကေလးကုိ ဖက္တြယ္ထားခဲ့ပါ့မလား။

         

(၂)

ျဖစ္ရေလ မ်က္ႏွာကေလးရယ္လုိ႕ ငုိခ်င္းရွည္နဲ႕ ငုိေၾကြးေနေပမယ့္လုိ႕ မထူးျခားတဲ့အေျခအေနတစ္ခုမွာ သံေ၀ဂယူ ဖုိ႕ရာကလြဲလုိ႕ တစ္ျခားအေၾကာင္းမရွိဘူး။ ေျမနီနီ က်ဥ္က်ဥ္ေအာက္မွာ အိပ္စက္လဲေလ်ာင္းသြားခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာကေလးရဲ႕ မွာတမ္းကုိ ဘယ္သူမွ မရခဲ့ဘူး။

ေ၀ဒနာဆုိတာကုိ အံက်ိတ္ခံစားရင္း ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ဆုိတာကေလးကုိ မ်က္ႏွာကေလး သိသြားခဲ့ပါေလစ။ ႏွိပ္စက္ဖိစီးခဲ့တဲ့ ေ၀ဒနာေတြရဲ႕ေအာက္မွာ မ်က္ႏွာကေလး ဘယ္လုိ ခံစားခဲ့ရသလဲ ဘယ္သူမွမသိပါဘူး။ မ်က္ႏွာကေလးကုိ သံေယာဇဥ္ရွိတဲ့သူေတြ၊ မ်က္ႏွာကေလးကုိ ခင္မင္ရင္းစြဲရွိတဲ့သူေတြကုိ ႏုတ္ဆက္ စကားေလးေတြေတာင္ အခ်ိန္ယူ ေျပာမသြားခဲ့ပါဘူး။ တဒဂၤအခ်ိန္ကေလးမွာ တစ္ခဏေလး ျဖစ္သြားခဲ့တာပါ။

ခု မ်က္ႏွာကေလးရွိတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုကုိ မ်က္ႏွာကေလး မသိေတာ့ပါပဲ က်န္ခဲ့တဲ့သူေတြက ထားခဲ့ၾကေတာ့မယ္။ ျပန္လည္ေခၚေဆာင္လုိ႕မရေတာ့တဲ့ ေနရာကေလးတစ္ခုမွ ခ်န္ရစ္ထားခဲ့ရေတာ့မယ္။ မ်က္ႏွာကေလး အဆုံးသတ္ေနခဲ့ရေတာ့မယ္ ေနရာဟာ ဒီလုိ ေ၀းလံသီေခါင္တဲ့ေနရာတစ္ခုမွာဆုိတာ မသိခဲ့ရဘူး။ ဘယ္သူမွလဲ မသိႏုိင္ဘူး။ မ်က္စိမွိတ္လဲေလ်ာင္းရမယ့္ေနရာဟာ ဒီေနရာလုိ႕ အၿပီးမွတ္လုိ႕မရမွန္း သိလုိက္တယ္။ ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သလုိ၊ သြားရင္းလားရင္း ခရီးသြားဟန္လြဲျဖတ္သြားရတဲ့ ေနရာေလးေတြမွာလည္ျဖစ္ႏုိင္တယ္။

ေဖာက္လြဲေဖာက္ျပန္ရွိလွတဲ့ ခႏၶာတစ္ခုကုိ ျမဲတယ္လုိ႕ မျမင္မိေတာ့ဘူး။ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ၀တ္ၿပီး ပ်ိဳပ်ိဳလာတယ္။ လွလွလာတယ္လို႕ ထင္ခဲ့မိတယ္။ မ်က္ႏွာမွာ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး ကာလာေတြျခယ္ၿပီး လွပမႈကုိ သရဖူေဆာင္းေနတယ္လုိ႕ ျမင္ခဲ့တယ္။ စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းေတြစားၿပီး အသက္ရွည္စြာ အနာမဲ့ေရးအတြက္ ဂရုစုိက္မိခဲ့တယ္လုိ႕ ထင္မိခဲ့တယ္။တစ္ရက္တစ္ရက္ ပုိပုိလွလာတယ္။ က်န္းမာလာတယ္လုိ႕ျမင္ခဲ့တယ္။ ရွိၿပီးရင္းရွိေနတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာေတြကုိ စားမကုန္ ေသာက္မကုန္ေတာ့ဘူးလုိ႕ မွတ္ယူခဲ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ အလွေတြယုတ္ေလွ်ာ့လာတဲ့ မ်က္ႏွာကုိ ကာလာေတြတင္ၿပီး ရုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ျဖစ္ လာတာေတြကုိ ျပန္ဖုံးတာပါ။ ၀တ္ေကာင္းစားလွေတြ၀တ္ၿပီး ခ်ိနဲ႕ေနတဲ့ ခႏၶာကုိ အျမင္တင့္ေအာင္လုပ္ေနတာပါ။ စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းေတြ ေသာက္စားၿပီး အသက္ဆက္ေနတာပါ။ နာဖူးျပင္ေပၚမွာ အေရးေၾကာင္းေတြ တစ္ႏွစ္တစ္ေၾကာင္းပုိလာတာေတြကုိ ေမ့ေနတာပါ။ ပုိပုိရင့္လာတဲ့ရုပ္ကုိ မျမင္မိတာပါ။ စုိးရိမ္ပူပန္စိတ္နဲ႕ ဥစၥာပစၥည္းေတြ တုိးတုိးရွာေနတာ ဆင္းရဲမႈကုိေမြးျမဴတယ္ဆုိတာ မသိခဲ့တာပါ။ ဆင္းရဲမႈတဲ့။ မ်က္ႏွာကေလး ဆင္းရဲခဲ့ပါတယ္။

လွပမႈအတြက္ စိတ္ေတြ ဆင္းရဲခဲ့တယ္။ မျပည့္စုံမႈအတြက္ ပူပန္ဆင္းရဲခဲ့တယ္။ လုိခ်င္တပ္မက္မႈအတြက္ အတြင္းစိတ္ ဆင္းရဲခဲ့တယ္။ ရတာမလို၊ လုိတာမရလုိ႕ ဆင္းရဲရတဲ့ အေၾကာင္းေတြအတြက္ ေျဖသိမ့္စရာဆုိတာ ဆရာေကာင္းသမားေကာင္း မေတြ႕ခဲ့ရဘူး။

သြန္သင္ဆုံးမမဲ့သူ အနီးအနားမွာ မရွိခဲ့ဘူး။ အပူေတြဖိစိးလုိ႕ ယုိယြင္းလာတဲ့ က်န္းမာေရးကုိ ပညာေပးအသိနဲ႕ ခုိင္မာက်န္းမာလာေအာင္ ျပန္မလုပ္ခဲ့မိဘူး။ အသိပညာ ႏုံနဲ႕ခဲ့တဲ့ မ်က္ႏွာကေလးမွာ မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းေတြ ရွိခဲ့ေပမယ့္ တကယ္တမ္း မိတ္ေကာင္းေဆြေကာင္းေတြရဲ႕ ကူညီေဖးမမႈကုိ မ်က္ႏွာကေလးမရခဲ့တာ ဘာေၾကာင့္မ်ားပါလိမ့္။

(၃)

မျပည့္စုံျခင္းဆုိတာကုိ မ်က္ႏွာကေလးက ဆင္းရဲမႈလုိ႕ျမင္ခဲ့မိေပမယ့္လုိ႕ ခ်မ္းသာမႈ ဆုိတာကုိေတာ့ ဆင္းရဲမႈလုိ႕ မျမင္ခဲ့မိဘူး။ မ်က္ႏွာကေလးတာ အမွတ္သညာႀကီးခဲ့မယ္ဆုိရင္ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးတစ္ခုကုိ အမွတ္ရခဲ့ဦးမယ္။ ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ အေၾကာင္းကေလးတစ္ခုကုိ ျပန္လည္ အမွတ္ရမိတဲ့အခါမွာ မ်က္ႏွာကေလးရယ္ အသိကေလးတစ္ခုေတာ့ ထားခဲ့ပါဦးလားလုိ႕ ယူက်ံဳးမရတဲ့ ေလသံမ်ိဳးနဲ႕မ်ား ေျပာမိဦးမလားမသိဘူး။

တကယ္ေတာ့ စကၠန္႕ပုိင္းေလးအတြင္းမွာတင္ အသီးကင္းေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြၿပီး အမွည့္လြန္ သစ္သီးေတြလည္း ေျမခေနၾကရေနၿပီ။ အပြင့္တေ၀ေ၀ ရွိေနတဲ့ သစ္ပင္မွာ အကင္းေတြ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ ေၾကြေနခဲ့တာလည္း ျမင္ေနၾကရၿပီ။

အခ်ိန္ဆုိတာ ပုံမွန္လည္ပတ္မႈရွိေနတဲ့ ယႏၱရားႀကီးပါ။ စကၠန္႕ပုိင္းကေလးရယ္လုိ႕ ေပါ့ေပါ့ေသးေသး မမွတ္လုိက္ပါနဲ႕။ တစ္မိနစ္ရယ္လုိ႕ ေပါ့ေပါ့ဆဆ အမွတ္လုိက္နဲ႕……အဲဒီ  မထင္မွတ္တဲ့ မိနစ္ပုိင္းေလး၊ စကၠန္႕ပုိင္းေလး အတြင္းမွာကုိပဲ………အသီးကင္းေတြ၊ အဖူးေလးေတြ၊ ၀င္း၀ါလတ္ဆတ္ေနတဲ့ အပြင့္ကေလးေတြဟာလည္း………တျဖဳတ္ျဖဳတ္ကုိ ေၾကြလုိ႕ေနၾကပါၿပီ…။

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

Date- 28^th-Jan-2012

Time- 6:13PM

ကြန္ပ်ဴတာ နည္းပညာဆုိင္ရာ Link မ်ား

This summary is not available. Please click here to view the post.

သားအဖ နွစ္ေယာက္၏ ရင္နာစရာေကာင္းေသာ… ေတြ ့ဆံုမွဳ

( ေက်းဇူးတင္လႊာ )

DROWNING RUTH ( သို ့မဟုတ္) ေဆာင္းညရွိဳက္သံ စာအုပ္နွင့္ ပသက္သက္ေသာ ေဆာင္းပါး (၃)ပုဒ္

ေရးခြင့္ျပဳခဲ့သူ ျမန္မာဘာသာျပန္ စာေရးဆ၇ာမ ၀င့္ျပံဳးျမင့္ အား ေက်းဇူးတင္ပါသည္။

ကၽြန္ေတာ္..ခံစား ေရးသားခဲ့ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကို တင္ျပခြင့္ျပဳခဲ့ေသာ… www.mandalaygazett.com ၏

အယ္ဒီတာ ဦးခိုင္ နွင့္ ကၽြန္ေတာ္ ေရးသမွ်ကို ဖတ္ရွဳ / ခံစား / ေ၀ဖန္ေပးၾကေသာ ရြာသူ ရြာသားမ်ား..၊ စာဖတ္သူမ်ား အားလ့ုံးကို လည္း ေက်းဇူး
တင္ရွိပါသည္။

ကၽြန္ေတာ့္ကို မူရင္းစာအုပ္ ေပးဖတ္ခဲ့ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ စာေပမိတ္ေဆြ နွင့္ ကၽြန္ေတာ္ လိုအပ္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ကူညီေပးေသာ

မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါသည္ ။

ကၽြန္ေတာ့္ ပို ့စ္ ( အားလံုးဖတ္သင့္တဲ ့စာအုပ္ေကာင္းတစ္အုပ္ ့့http://mandalaygazette.com/87208/arts-humanities) ကို

သတင္းစာ တြင္ ပံုနွိပ္ ေဖာ္ျပေပးေသာ ဆ၇ာ ခိုင္ ကို လည္း
ေက်းဇူး မ်ားစြာ..တင္ပါေၾကာင္း…….။
_________________________________________________________

( ခံစားရေသာ ဇာတ္လမ္း )

ကလီမင့္အို၀င္ တာ၀န္မယူ ခဲ့ေသာကိုယ္၀န္ကို ေအမန္ဒါ က ရေအာင္ ေမြးသည္။

သို ့ေသာ္…ေအမန္ဒါ၏ ဂုဏ္သိကၡာ အရ..ထိုကေလးကို ညီမ မက္တီက ( မက္တီ၏ သမီး အျဖစ္ ) ေမြးစားမည္။

ေအမန္ဒါသည္.သမီး.ကေလး၏ အေမ အျဖစ္ မခံယူ ရ။

ထိုည က ကေလးကို ေမြးျပီးေသာအခါ… သမီးကေလး ၏ မ်က္နွာကို ျမင္လိုက္ရရံုျဖင့္ ေအမန္ဒါ ့ စိတ္မ်ား ..ေျပာင္းလဲ.သြားပါသည္။

ကေလးကို ဘယ္သူ ့ကို မွ မေပးနိုင္ဘူး။ ဒါ…ကိုယ္ ပိုင္တဲ ့ကိုယ့္သမီးကေလး….။

အဲဒီေနာက္….ေမြးကာစ သမီးကေလးကို ခ်ီျပီး..ညေမွာင္ေမွာင္ထဲ..ထြက္ေျပးေတာ့သည္။ ေျပး မည္။ ေအမန္ဒါ့ အေၾကာင္း မသိနိုင္ေသာ အေ၀းတစ္ေနရာဆီ

…… ………………. ……….. …….. ေျပးမည္။

သို ့ေသာ္…ေအမန္ဒါ ထြက္ေျပးတာကို မက္တီ နွင့္ ရုသ္ တို ့ သားအမိ က ေတြ့သြားျပီး..ေျပးလိုက္ပါသည္။

မသြား ဖို ့တား..သည္။ မရ ။ ေအမန္ဒါ ..ေျပးသည္။ မက္တီ တို ့သားအမိ ေျပး၍လိုက္သည္။

ထိုအခ်ိန္မွာပင္….. ( ခဲေနေသာ ေရခဲျပင္ / အရည္ေပ်ာ္သြားေသာ ) ေရထဲသို ့…မက္တီနွင့္ ရုသ္ တို ့ နစ္..သြား ..သည္။

ေအမန္ဒါ အေျပးရပ္ျပီး…( ေမြးကာစ သမီးကေလးကို ေရခဲျပင္ေပၚ ခ်..ျပိး ) ညီမ နွင့္ တူမေလးကို ကယ္ ပါသည္။

ရုသ္ ကို အရင္ ဆံုး ကယ္လိုက္နိုင္သည္။

ရုသ္ကို ေပြ ့ထားရင္း…….၊

ေရခဲ အရည္ေပ်ာ္တြင္း၀မွာ…ေမွာက္လ်က္သားျဖင့္…မက္တီ့ကို ဆြဲယူေနရင္း…..၊

ေအမန္ဒါ့ ရင္ဘတ္ေအာက္မွ..ေရခဲျပင္က ပဲ့ထြက္ အရည္ေပ်ာ္လိုက္လာရင္း…………. ………………..

ဤအတိုင္းသာ ဆက္သြားေနလွ်င္… ေအမန္ဒါေရာ..၊ မက္တီရာ..ျပီးေတာ့ ရုသ္ေရာ…. ၊

လံုးေထြးကာ..ေရ နစ္ ေသကုန္ၾကေတာ့မည္ ။ သူတို ့အားလံုး နစ္သြားလွ်င္ ေရခဲျပင္ေပၚ…ခ်ထားေသာ ေမြးကာစ ကေလးေလး လည္း ေသမည္။

အားလံုး ေသကုန္မည္။ ဒါကို မက္တီက ေတြးမိသည္။ ထို ့ေၾကာင့္…

သူမ ကို မလႊတ္တမ္း ဆြဲတင္ေနေသာ အစ္မ၏ လက္ကို ကိုက္ဆြဲ ပစ္လိုက္ေတာ့သည္။ ထိုအခါ….ေအမန္ဒါ့လက္ထဲမွ…မက္တီ လြတ္ထြက္သြာားပါေတာ့သည္။

အားလံုး အားလံုး ထံ မွ…. မက္တီ လြတ္..သြားပါေတာ့သည္။

_______________________________

မက္တီ နစ္ျမဳပ္သြားေသာ အခါ…. ေအမန္ဒါသည္ ေဆာက္တည္ရာ မရ ။

ေအးခဲေနေသာ ကေလး နွစ္ေယာက္ကို ရင္ခြင္ ထဲ ေပြ ့ပိုက္ရင္း……..

ညီမေလးးးးးးးးးးးေရ…………………………… ဟု ရင္ကြဲမတတ္….

မ်က္ရည္မ်ားျဖင့္….ေအာ္ …ဟစ္….ငို …..ေၾကြး..းးးး းးး းးး းးး းးး းးး းးး းးး းးး

___________________________________

ထိုညက ေမြးကာစ သမိးကေလးကို ေအမန္ဒါ စြန္ ့လြတ္လိုက္ရသည္။

မိတ္ေဆြ ( ေမရီ တို ့) လင္မယား ထံ ကေလးကို မေပးမီ…. သမီးကေလးကို အင္မိုဂ်င္း ..ဟု ေခၚတြင္ေစခဲ ့ပါသည္။

ထို ့ေနာက္…….. တူမေလးရုသ္ကို တစ္သက္လံုး ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္လာခဲ့ျပီ….။
__________________________________________

အင္မိုဂ်င္းနွင့္ တူမေလး ရုသ္ တို ့ ေက်ာင္းေနဘက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအျဖစ္ ပက္သက္မိသြားသည္။

ထိုအခါ ေအမန္ဒါသည္…သမီးရင္းကို တူမ၏ သူငယ္ခ်င္းမေလးအျဖစ္ တြယ္တာခြင့္ရသြားပါသည္။

အင္မိုဂ်င္း အပ်ိဳေပါက္အရြယ္တြင္… ကလီမင့္အို၀င္တို့မိသားစု ထံမွာ…

လက္နွိပ့္စက္ စာေရးမေလးအျဖစ္… အလုပ္၀င္လိုက္ရေသာအခါ…… အေဖရင္းနွင့္ငသမီး.ျပန္ဆံုေတြ ့သည္။

သို ့ေသာ္..အေဖရင္းမွန္းမသိ ။ ကလီမင့္ကလည္း သမီးမွန္းမသိပဲ…. အေရာင္မ်ားစြန္း ထင္းေသာ ဆက္ဆံေရးျဖင့္

ဆက္ဆံမိေတာ့သည္။

ကလီမင့္က အင္မိုဂ်င္း၏ နုပ်ိဳ လွပေသာ တတ္သစ္စ အလွ ခႏၼာကိုယ္ ကိုတပ္မက္ေသာအၾကည့္မ်ားျဖင့္ ၾကည့္ သည္။

ကလီမင့္၏ အၾကည့္ကို သေဘာေပါက္သြားေသာ ( သမီးရင္းနွင့္ ကလီမင့္တို ့က္ု စိုးရိမ္စိတ္မ်ားျဖင့္ ေခ်ာင္ေျမင္းေစာင့္ၾကည့္ေနေသာ )

ေအမန္ဒါက အလြန္ တုန္လွဳပ္သြားပါသည္။

သမီးနဲ ့အေဖ..ဒါမ်ိဳး ျဖစ္ကို မျဖစ္ေစ၇ဘူး…။

ထို ့ေနာက္…….ေအမန္ဒါ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုကို ခ်လိုက္သည္။
___________________________________________________________

ျပန္လည္ မ်က္နွာခ်င္း မဆိုင္ခ်င္ေသာ္လည္း ကလီမင့္ ကိုေအမန္ဒါ သြားေတြ ့သည္။

ေခ်ာင္းထဲမွာ ေရကူးေနေသာ..ကလီမင့္ဆီ ေအမန္ဒါ …ေလွေလွာ္ျပီးသြားခဲ ့သည္။

ေလွေပၚ..ေခၚတင္ျပီး..လူသူ ကင္းရွင္းရာ….ဆိီ….ေခ်ာင္းရိုးအတိုင္းသြားၾကသည္။

ထို ့ေနာက္..ေလွေပၚမွာ ေအမန္ဒါ…..

ေ၇ထဲ ဆင္းလိုက္ေသာ ကလိီမင့္အို၀င္……… ။

ေအမန္ဒါက ေလွေပၚမွေန၍ အင္မိုဂ်င္းနွင့္ ကလီမင့္ ဆက္ဆံေရးကို ေမးသည္ ။ ထိုေမးခြန္းမ်ားကို ကလီမင့္က

ရမၼက္မ်ားျဖင့္ ေျဖပါသည္။

“” ခုေခတ္ မိန္းကေလးငယ္ ငယ္ ကေလးေတြက ငါ့လို အသက္အရြယ္ကိုလည္း

ျပန္ၾကိုုဳက္ျပီး လက္ခံနို္င္မွာပါပဲ ။ အင္မိုဂ်င္း ငါ့ကို ျပန္ၾကိဳက္မွာပါ…. ..။ “”

အဲသည္ စကားကို ၾကားေသာအခါ..ေအမန္ဒါသည္ အံၾသမွဳမ်ား .. ၊ ေဒါသမ်ား…၊ တုန္လွဳပ္မွဳမ်ားေၾကာင့္ ..ေသြးဆူသြားသည္။

ဒါ……. ျဖစ္မွ မျဖစ္သင့္တာ…။ ေျဖင့္ ကလီမင့္၏ ေက်ာျပင္ၾကီးကို တိုက္ခ်ျပိး သတ္ပစ္ လိုက္ခ်င္လာသည္ ။

သို ့ေသာ္…တကယ္တမ္း လုပ္ျဖစ္သြားတာက…..

ေလွေပၚ မတ္တတ္ရပ္ျပီး…. ( အၾကီးအက်ယ္ စိတ္လွဳပ္ရွားစြာ..၊ ေဒါသ ျပင္းထန္စြာ ..) ေအာ္ပစ္လိုက္သည္။

“”" အဲဒါ..ရွင့္ သမီး..။ အင္မိုဂ်င္းဟာ ရွင္…တာ၀န္မယူခဲ့တဲ ့သမီး ..၊ ရင္နဲ ့ ကၽြန္မရဲ ့သမီးပဲ……..။”"‘”

…………………………………………………………………….

ေအာ္ဟစ္ရင္း…မ်က္ရည္မ်ား…က်… ၊ ဘာက္ုိမွ မျမင္နိုင္….၊ စိတ္လွဳပ္ရွားစြာ…ေလွကို ၾကံဳး…ေလွာ္..၊

ေျပး…ထြက္…ခဲ ့့့့…………..။

ေရထဲမွာ ကလီမင့္အို၀္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ..ေအမန္ဒါ့ စကားကို ၾကားျပီး..ကလိမင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ပါသည္။

တုန္လွဳပ္မွဳမ်ား .၊ အံ့ၾသမွဳမ်ား .၊ စိတ္လွဳပ္၇ွားမွုမ်ား.၊ရွက္ရြံ ့နာက်င္မွဳမ်ား….ျဖင့္..

ကလီမင့္အို၀င္………ေရထဲမွာ….

ေရ….ထဲ….မွာ…..

_________________________________________

ေအမန္ဒါ့ေလွထဲမွာ..ကလီမင့္အို၀င္၏ (သြားေလရာ ယူသြားရေသာ ) နွလံုးေ၇ာဂါ ဆိုင္ရာ ေဆးဘူးကေလးက

ပါ လာသည္။
__________________________________________________

ေနာက္ရက္မ်ားတြင္….

ကလီမင့္အို၀င္၏ အေလာင္းေကာင္ကို ေခ်ာင္းေရမ်ား..ထဲမွာ..ျပန္ေတြ ့ၾကသည္။
_____________________________________

သမီးရင္း ကို စိတ္ျဖင့္ ၊ စကားမ်ားျဖင့္ ျပစ္မွားမိခဲ့ေသာ ကလီမင့္အိူ၀င္..

အျဖစ္မွန္ကို ျဗဳန္းစားၾကီး သိလိုက္ရေသာအခါ…ေနာင္တ မ်ားျဖင့္ နာက်င္သြားပါလိမ့္မည္။

ေရကူူးကၽြမ္းက်င္ေသာ..ကလီမင့္…ဘာေၾကာင့္ ေရထဲမွာ ေသသြားသလဲ…

အဲဒီေန၇ာမွာပဲ…ဘာလို ့ နစ္သြားသလဲ….

အမွားၾကီးၾကီး မွားခဲ့ေသာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို အျပစိေပးလိုက္တာမ်ားလား…

ျဖစ္နိုင္ပါသည္။ ဒါျဖင့္ အဲဒီ အျပစ္ေပးမွဳက သမီးကို ျပစ္မွားမိေသာ ေယာက်ာ္းတစ္ေယာက္ အတြက္ ထိုက္တန္ျပီလား..။ ေက်ျပီလား….။
___________________________________________________________

ေဆာင္းညရွိုက္သံ စာအုပ္ထဲမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ကိုယ္တိုင္ျပန္၍ ဆြဲ နွစ္ခဲ့ေသာ…လူသားမ်ားကို ေတြ ့ရပါသည္။

မက္တီ….. ၊ ကလီမင့္အို၀င္ ..၊ ေအမန္ဒါ… ၊ ရုသ္ …တို့သည္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္နွစ္ခဲ့သူမ်ား ျဖစ္သည္။

.( ေအမန္ဒါကေတာ့ ေရထဲ ဆြဲနွစ္ခဲတာမဟုတ္ပဲ..ဒုကၡဆိုးမ်ားထဲ..ကိုယ့္ကိုယ္ ကို ဆြဲနွစ္.ခဲ ့ပါသည္။ )

ကၽြန္ေတာ္တို ့ကေရာ….

ဘယ္အရာေတြထဲကို မိမိကိုယ္ မိမိ္ ဆြဲ နွစ္ခ် ေနပါသလဲ…။

ကၽြန္ေတာ္တို ့အားလံုးသည္ ကိုယ့္ကိုယ္ ကို ကိုယ္တိုင္ျပန္၍ ဆြဲနွစ္ေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား မျဖစ္ေအာင္ သတိရွိဖို ့ လိုအပ္ပါလိမ့္မည္။

_________________________________________________

၀င့္ျပံဳးျမင့္ ျမန္မာျပန္ထားေသာ ေဆာင္းညရွိဳက္သံသည္…ကၽြန္ေတာ့္ကို ခံစားခ်က္မ်ားစြာ..၊
အေတြးမ်ားစြာ…………….
ရသ မ်ားစြာ………………….

မ်ားစြာ..မ်ားစြာ…ေပးစြမ္းခဲ့ပါသည္။

စာခ်စ္သူမ်ားလည္း ေဆာင္းညရွိဳက္သံစာအုပ္ထဲမွ ရသမ်ားကို ခံစားနိုင္ေစရန္….ေ၀မွ် တင္ျပခဲ့ပါသည္။