အားနာ ပါးနာ

သူတို့မို့အားမနာတယ်ဗျ။တစ်ကြောင်း တစ်ကြောင်းဆွဲရတာ လွယ်တယ်မှတ်လို့။အသွားအပြန်တွေကို ရေကြည့်ရင်လက်ဆယ်ချောင်း ပြည့်တော့မတတ်ပဲ။ ခုချိန်မှာ အဟက်အဟက်လို့တောင်မရယ်နိုင်ပါဘူး။ ဟန်ဆောင်ပြုံးရတဲ့အလုပ်လောက်ပင်ပန်းတာမရှိဘူးဆိုတာ မှန်တယ်။ပြောကြမှာပေါ့။ ပြုံးရတာများ ဘာဖြစ်သွားမှာမှတ်လို့ဆိုပြီ။ ဒီလိုဆို ခင်ဗျားတို့ပဲ တစ်နေကုန်တွေ့တဲ့လူတိုင်းကိုပြုံးပြကြည့်စမ်းပါ။ ကျွန်တော်က အပြောမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့စိတ်မပါလက်မပါပြုံးနေရတော့ပိုပင်ပန်းတယ်။ဒီကြားထဲ ကျွန်တော်က သိပ်အားနာတတ်တော့ ကျွန်တော်ထည်လဲသုံးနေတတ်တဲ့ရပါတယ်ဗျာ ဆိုတဲ့စကားနဲ့ကိုယ့်ရှူးကိုယ်ပတ်နေတာဗျ။ဒီကြားထဲ သူတို့က အမေးအမြန်းထူတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော့်မှာ မဖြေချင့်ဖြေချင်နဲ့ဖြေနေရတာလောက်စိတ်ပျက်မိတာ ပြောမကုန်လောက်ဘူး။ ခုကြည့်ပါဦး။

သူတို့မို့အားနာ ပါးနာမရှိတယ်ဗျာ။
(၁)
လောပိတဘက်ဆိုတော့ အတက်အဆင်းတွေချည်းပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ လမ်းကြောကို ဂရုတစိုက်မောင်းနေရတဲ့အထဲ နောက်ဘက်က သူတို့တွေကလည်း မေးခွန်းတွေချည်း ဇွတ်မေးနေတယ်။ပြောကြပါလား။ အချင်းချင်း။ ခုတော့အချင်းချင်းအပြင် သူတို့စကားဝိုင်းထဲ ကျွန်တော့်ကိုပါဆွဲထည့်လို့ဒါက ဘာရွာတွေလဲ၊ ဟိုတောင်က ဘာတောင်လဲ၊ ဟိုစိုက်ခင်းက ဘာစိုက်ခင်းလဲ စတဲ့မေးခွန်းတွေကို အားမနာလျှာမကျိုး မေးတယ်။ ကျွန်တော့်မှာလည်း သူတို့တွေက ဧည့်သည်တွေဆိုပြီးတော့ဖြေပေးတယ်။တကယ်က ဘာမှထူးဆန်းတာမဟုတ်ဘူး။ ရွာတွေကလည်း ထူးခြားတာမပါဘူး။ တောင်တွေကလည်း မထူးခြားဘူး။ စိုက်ခင်းဆိုပိုဆို။ သူတကာနယ်တွေလိုပဲ ရာသီပေါ်သီးနှံတွေစိုက်ကြတာပဲ။ ခုချိန်က ပြောင်းပင်တွေတောင်ခြောက်သယောင်းလို့နေပြီ။
“မင်းတို့မြို့ကိုတော့ ကြိုက်သွားပြီ မောင်ရင်ရေ“
“ဟုတ်ကဲ့ဘာလို့လဲ ဦးကြီးရ“
“ဘာလို့ရမလဲ မောင်ရင်ရဲ့ မြို့ကလူဦးရေကလည်းနည်းသေးတော့မျက်စိရှင်းနားရှင်းတယ်။ဆိုင်ကယ်မရှုပ်၊ကားမရှုပ်တာကိုသဘောကျတာ။ ရာသီဥတုကလည်း တောင်ကြီးလိုလို ပြင်ဦးလွင်လိုလိုနဲ့နေလို့ကောင်းတယ်။ ဦးကြီးတော့အသက်ကြီးလာရင်ဒီမှာလာနေမှထင်တယ်။“
နေပေါ့ဦးကြီးရာလို့ ကျွန်တော်မပြောဖြစ်ဘူး။ အဲဒီဦးကြီးဆိုသူက သိပ်စကားများတာ။ ခုတောင်သူ့စကားကို မထောက်မဖြစ်ထောက်လိုက်ပေမယ့်ခုပဲ စကားစကရှည်နေပြီ။
“မီးကလည်း နှစ်ဆယ့်လေးနာရီရ“
အဲဒီစကားကိုကြားတော့ ကျွန်တော်ပြုံးမိတယ်။
“ရေကလည်း ပေါ။ရာသီထွက်သီးနှံတွေကလည်း ပေါဆိုတော့အဆင်ပြေတယ်ကွဒါနဲ့ရောက်တော့မလား လောပိတ ရေအားလျှပ်စစ်စက်ရုံဆိုတာက၊ ဟင်မောင်ရင်“
(၂)
လောပိတရေအား လျှပ်စစ်စက်ရုံက ပြန်တက်တော့ ကျွန်တော့်ဆိုင်ကယ်က တော်တော်ရုန်းလိုက်ရတယ်။လောပိတရှမ်းရွာကို ရောက်တော့ခဏနား။ ဆီပြန်ဖြည့်။သူတို့တွေကလည်း လမ်းဘေးမုန့်ဆိုင်လေးမှာ အအေးဝယ်သောက်ကြတယ်။ ကျွန်တော်က သူတို့နဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာနေပြီး ဆေးလိပ်သောက်ချင်လာလို့ရူဘီတစ်လိပ်ထုတ်ပြီး ဖွာတယ်။
“မီးခြစ်ပါလား မောင်ရင်“
“ဟုတ်ကဲ့ပါပါတယ်။ “
လာပြန်ပြီ။ ခပ်ခွာခွာနေချင်တယ်ဆိုမှအဲဒီဦးကြီးက ကျွန်တော့်အနားကိုရောက်လာသေးတယ်။မီးခြစ်ခြစ်ပြီး မီးတို့ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုဆက်ပြောတယ်။
“မောင်ရင်တို့ ပြည်နယ်က ဟိုတုန်းက တော်တော်လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးမကောင်းဘူးဆို“
“ခုလည်းမကောင်းသေးပါဘူး ဦးကြီး“
“မဆိုးပါဘူးကွ။ဈေးရှိတယ်။လေယာဉ်ကွင်းရှိတယ်။ရထားဘူတာရှိတယ်။ကားဂိတ်ရှိတယ်။ ပြီးပြီပေါ့။ဒါနဲ့ပလပ်စတစ်အမှိုက်တွေသိပ်မတွေ့ရဘူးနော်။ဒါတော့ဦးကြီးပိုကြိုက်တယ်။“
“လူနေလည်းကျဲတာကိုးဗျ။ မြို့ပေါ်ရပ်ကွက်က အိမ်တွေတောင်ကျဲသေးတာ။ အမှိုက်နည်းတာလည်းမပြောနဲ့လေ ဦးကြီးရ။ “
“ပိုသဘောကျတာက လျှပ်စစ်မီး နှစ်ဆယ့်လေးနာရီရတာ“
ကျွန်တော်စကားထောက်ပေးလိုက်ပြန်တော့အဲဒီဦးကြီးက ထက်ပြီး စောစောက မီးတစ်နေကုန်ရတာကိုပြောပြန်တယ်။ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ မြို့ကလေးကိုလာတိုင်း လောပိတရေအားလျှပ်စစ်ကြီးရှိနေတာကိုကြည့်ပြီး မီးအချိန်ပြည့်ရတာကို ချီးကျူးမဆုံး။ အားကျမဆုံး ပြောနေကြစကားပါပဲ။ ဧည့်သည်တွေက အပေါ်ယံကြောလောက်ပဲသိပြီး ကျွန်တော့်တို့ မြို့ကလေးမှာ နေရတဲ့အခိုက်အတန့်လေးမှာပဲ မြင်တွေ့ရတော့ဒီလိုပဲပြောကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ကလည်း တကူးတက ပြန်မဖြေရှင်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့်ခုဦးကြီးကိုတော့ ကျွန်တော်ပြောပြမိတော့မယ်။
“သိပ်ပြီးလည်းသဘောကျမနေနဲ့ဦးကြီးရ။“
“ဘာဖြစ်လို့တုန်းမောင်ရင်ရဲ့“
“ဦးကြီးက မြို့ပေါ်ပဲနေတာကိုဗျ။ ကျွန်တော်တို့ကယားပြည်နယ်တစ်ခုလုံး မီးမရသေးတာ ရွာပေါင်း ငါးရာကျော်ရှိ နေသေးတယ်ဗျ။ဒါဘာထူးသေးတုန်း။ ဟိုတုန်းက ခုလောပိတဓါတ်အားလိုင်းဆွဲထားတဲ့လမ်းတလျှောက်က ရွာတွေတောင်ခုမီးရတာမကြာသေးဘူး။ ဦးကြီးက ကံကောင်းတယ်ထင်မယ်။ကံက သူ့ဖာသာ သူကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးဗျ။လက်ညိုးညွှန်ပြီး ဟိုနေရာပေး ဒီနေရာပေးဆိုမှရတာ“ ဒီတော့အဲဒီဦးကြီးက ပါးစပ်ကလေးပိတ်လို့။
(၃)
ခုလည်း တောင်ကွဲတက်မယ်ဆိုတော့ရောက်ရပြန်တယ်။ ကျွန်တော့်စိတ်တောင်တော်တော်မောလာတယ်။လွိုင်ကော်ကို ရောက်တုန်းရောက်ခိုက်လေး အထင်ကရ တောင်ကွဲစေတီကြီးကို မော်ဖူးချင်ပါတယ်တဲ့။ပို့တာပေါ့။တစ်နေကုန်အော်ဒါမိထားတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့။ ကျွန်တော့်အဖေကလည်း
“သားရာ ဖေဖေ့အုံနာတွေရဲ့ဧည့်သည်တွေဆိုတော့ဖေဖေ့ဧည့်သည်လိုပဲသဘောထားပို့ပေးလိုက်ပါ။“တဲ့။ပြောတော့လွယ်တယ်။မနေ့တုန်းကလည်း လောပိတကအပြန်သုံးဘီးခပေးရဦးမယ်ပေးရဦးမယ်နဲ့ဘယ်သူမှပိုက်ဆံ ထုတ်မလာဘူး။ ထုတ်နိုးနိုးနဲ့ စောင့်နေတာလည်း မထုတ်ကြဘူး။ လူက စုစုပေါင်းဆယ်ယောက်။ဒီကြားထဲ ကလေး သုံးယောက်ပါလိုက်သေး။ ထားပါသိပ်မကြီးသေးတော့ ဝန်တစ်ခုလိုမလေးပါဘူး။ဖေဖေ့အုံနာအိမ်ကိုပို့ပြီးပြန်တော့မယ်လုပ်မှအုံနာက
“သုံးဘီးခ ဘယ်လောက်ကျလဲ ကွ“ ဆိုပြီးမေးတယ်။ဖေဖေ့အုံနာဆိုတော့ပြောရမှာအားနာတာနဲ့ပဲ
“ကြည့်ပေးပါအန်ကယ်လ်။ “
“အော်အေး ရော့ကွာ ငါးထောင်“
“ဗျာ ..သြော်ဟုတ်ကဲ့ “
ကျွန်တော့်လက်ထဲ ဆင်တစ်ကောင်တည်းရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ပြီးမေးသေးတယ်။
“နည်းသလားကွ။နောက်နေ့မှပိုပေးမယ်ကွာ ။ ဟုတ်ပလား။ မင်းအဖေကိုလည်းပြောလိုက်ဦး.။ မနက်ဖြန်အန်ကယ်လ်ပစ္စည်းပို့စရာရှိတယ်လို့“
ပြောပြီးသာနဲ့ ချက်ချင်းအိမ်ထဲဝင်သွားတယ်။လောပိတနဲ့လွိုင်ကော်အသွားအပြန်အပြင် မြို့ထဲ တစ်ပတ်လောက်ပတ်ပေးတာ ဆင်တစ်ကောင်တဲ့။ဧည့်သည်တွေကလည်း မေးဟယ် မြန်းဟယ်မရှိပဲ အလျှိုလျှို အိမ်ထဲဝင်ကုန်ကြတော့ ကျွန်တော့်မှာ တိတ်တိတ်ကလေး ပြန်ထွက်လာခဲ့တယ်။ စိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ကိုယ် ကျွန်တော့် ပြန်ဆဲတယ်။
“မင်းအဲလောက်အားနာရလား“လို့။
ဒီနေ့တော့အားနာလို့မဖြစ်ဘူး။ သုံးဘီးက အကြွေးကျေသေးတာမဟုတ်ဘူး။ လူရင်းတွေမို့သာ အကြွေးတစ်ဝက်ချေ၊ တစ်ဝက်ဆိုင်းပေးထားတာ။ ဒီကြားထဲ မိန်းမက ဘယ်တော့မွေးမလဲဆိုတာရှိသေးတယ်။ကျွန်တော်လှေကားထစ်တွေ တစ်ထစ်ချင်းဆီ တက်လာရင်း စိတ်ထဲမှာတွက်ချက်နေရတယ်။ပေးရမှာရယ်။ကုန်ရမှာရယ်နဲ့တောင်ကွဲစေတီမှာ ရင်ဘတ်ကြီးဟက်တက်ကွဲသလို အမောဆို့လာတယ်။သူတို့ကတော့ရှေ့ကနေ လှလိုက်တာ။ မြို့အပေါ်စီးက ကြည့်ကောင်းလိုက်တာ။ လယ်ကွင်းတွေမှအများကြီးပဲ။ စိမ်းစိုနေတာပဲနဲ့။အင်းလေ ဧည့်သည်နဲ့အိမ်ရှင်ဘယ်အတွေး တူပါ့မလဲ။ အလည်လာသူကအလည်လာသလို စိတ်ကိုပေါ့ပေါ့လေးတွေးထားတယ်။အိမ်ရှင်က အိမ်ရှင်လို ပူရပန်ရသေးတယ်ဆိုတာ ရှိတယ်မလား။
(၄)
မြို့နာမ်စေတီလည်းပို့ပြီးပြီ။ နောင်ယားကန်လည်းပို့ပြီးပြီ။ ညနေလည်းဆောင်းပြီ။ ဒါတောင်လွိုင်ကော်နည်းပညာတက္ကသိုလ်နောက်ကျောက မြကလပ်စေတီနဲ့ နေစက်လစက်ဘုရားကိုတောင် ကျွန်တော် ဝင်ပို့ရသေးတယ်။လမ်းမှာဆီပြတ်လို့ဆီနှစ်ပုလင်း လောက်ထည့်ရသေးတယ်။နေစက်လစက်ဘက်ရောက်တော့အပြန်မှာ ရွှေလက်ဝါးတောင်ဘက် လမ်းကဖြတ်ပြန်ခဲ့တယ်။လမ်းကြမ်းလို့သုံးဘီးမှာ လူးလူးလိမ့်လိမ့်။အဲဒီလမ်းမှာ ပလပ်စတစ်အမိုက်ပုံတွေကိုတွေ့တော့ဟိုဦးကြီးက ဘာမှမပြောဘူး။ အနံ့ဆိုးတွေကလည်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာလေနဲ့မို့ ရှုူရှိုက်လိုက်ရသေးတယ်။
မြို့ထဲမှာ ဟင်းထုပ်ဆိုင်ပို့။ ကယားလုံချည်တွေဝယ်ချင်တယ်ဆိုတော့လိုက်ပို့။ ဝယ်သလားဆိုတော့လည်းတောင်ရွေးမြောက်ရွေးနဲ့တစ်နာရီလောက် စောင့်ရတာပဲအဖတ်တင်တယ်။ဆိုင်က အအေးဗူးတစ်ဗူးလာတိုက်တယ်။မိတ်ခေါ်တဲ့သဘော။ သူ့ဆိုင်ကိုခေါ်လာပေးလို့တိုက်တာ။ သူတို့အဖွဲ့ပြန်ထွက်လာတော့တစ်ယောက်မှဘာမှ မဝယ်လာကြဘူး။
“အကြိုက်မတွေ့ဘူး“ဆိုတဲ့စကားနဲ့သုးံဘီးပေါ်တက်လာကြတော့ ကျွန်တော့်မှာ ဆိုင်ထဲက ဆိုင်ရှင်မမကိုကြည့်ပြီး အားတွေနာ နေရတယ်။ဆိုင်ရှင်မမကတော့ ပြုံးရုံလေး။ အဲဒီကနေလှည့်ထွက်တော့ယိုးဒယားအထည်ဆိုင်ဆိုလို့လိုက်ပို့ ဖြစ်သေးတယ်။ ဒီမှာ ကျွန်တော်ဆိုင်ထဲလိုက်ပြ။သူတို့တွေကလည်း ဟိုမေး ဒီမေးနဲ့။အပြင်ပြန်ထွက်လာပြီး သုံးဘီးပေါ်ပြန်ထိုင်လိုက်တော့ဆီနှစ်ပုလင်းဖိုးထွက်သွားတာကို သတိရတယ်။မနေ့တုန်းကလို ဆင်တစ်ကောင်နဲ့တော့ မရဘူးလို့ ကျွန်တော့်ကို ကျွန်တော့်သတိပေးတယ်။မနက်တုန်းကတောင်
“ဖေဖေရာ ဖေဖေ့အုံနာ ဧည့်သည်တွေက ကပ်စေးတွေပါဗျာ။ အလိုက်လည်းသိတာမဟုတ်ဘူး။ မေးလိုက်မြန်းလိုက်တာလည်း နားငြီးတယ်။ပေးတော့လည်း ဆီဖိုးတောင်အနိုင်နိုင်။ဒီနေ့ပို့ရရင် ကျွန်တော့်ကတော့ ကျွန်တော့်နေ့တွက်စေ့အောင်တောင်းမှာနော်“
“အေးပါကွာ တအားတော့မရိုက်နဲ့ပေါ့ကွာ။ လျှော့ပေါ့တောင်းပေါ့။သူတို့က ဧည့်သည်တွေမလား“
“ဧည့်သည်လည်း ပိုက်ဆံတော့ပါမှာပါ။ဖေဖေ့အုံနာရဲ့သမက်ဘက်က ပိုက်ဆံရှိတယ်ဆို ဖေဖေပြောတော့။“
“အင်းဒါတော့ဒါပေါ့ဒါပေမယ့်ဧည့်သည်လေ။ ကိုယ့်မြို့ကိုလာတာ ကောင်းကောင်းဆက်ဆံဂရုစိုက်လိုက်ပါကွာ“ တဲ့.။
ပြောတော့လွယ်လွယ်လေး။ ကျွန်တော့်မှာ သုံးဘီးဆွဲနေရင်း အတွေးက သုံးဘီးခတောင်းဖို့ကိုပဲ စိတ်ရောက်နေတယ်။မနေ့ညက မိန်းမကပြောတယ်။မလိုလောက်တော့ဘူး မွေးခါနီးပြီထင်တယ်တဲ့။သုံးဘီးဖိုးကျန်တဲ့အကြွေးကိုပေးဖို့ကလည်း ရှိနေတော့အိပ်ခါနီး ကျွန်တော့်မှာမောတယ်။တွေးရင်းမောင်းလာလိုက်တာ ဖေဖေ့အုံနာအိမ်ရှေ့လမ်းကိုရောက်တယ်။ဒီမှာ သူတို့တွေက ဦးကြီးကလှမ်းပြောတယ်။
“မောင်ရင်မောင်ရင်အိမ်ကျော်သွားပြီ။“တဲ့လှမ်းအော်တယ်။
“ဟုတ်ကဲ့ဆော်ရီးဗျ“
“ဘာတွေအတွေးလွန်နေတာလဲ မောင်ရင်ရ“
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးဗျာ ပိုက်ဆံတွက်နေတာ ဘယ်လောက်ကျမလဲလို့“
………………..
ညနေအိမ်အပြန် ကျွန်တော်လေလေးချွန်ပြီး မောင်းပြန်ခဲ့တယ်။ဖေဖေ့အုံနာနဲ့ဧည့်သည်တွေဘာစိတ်ကူးပေါက်တယ်မသိဘူး။ ဒီနေ့ကျမှ အလုအယက်ပေးနေလိုက်ကြတာ ကျွန်တော့်မှာ အားနာနာနဲ့ပဲ ဖေဖေ့အုံနာပေးတာလည်း ယူခဲ့တယ်။ဧည့်သည်တွေပေးတာကိုလည်း ယူခဲ့တယ်။

သော်ဇင်(လွိုင်ကော်)

Look Magazine, မတ်လ၊ ၂၀၁၅

ရင်လွဲမိုး

တနေဝင် တမိုးသောက်ဆိုတဲ့အတိုင်း ခုတော့နေလုံးကြီးဝင်သွားခဲ့ပြီ။ မနက်ဖြန်မနက်မှာ နေ့သစ်တစ်နေ့က သူ့ကို ဆီးကြိုနေဦးမှာပေါ့။ ဒါ သေချာရဲ့လားလို့ မေးခွန်းပြန်ထုတ်မိတယ်။ ဟင့်အင်း သေချာမှုတွေဟာ လူတစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆီမှာ ဘယ်တော့မှရှိခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ သူ့ရှေ့မှာရှိနေခဲ့တဲ့ သူ့ သူငယ်ချင်းတွေတောင် သေချာတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ပြောသွားခဲ့ကြတာမှမဟုတ်ဘဲ။
ခနိုးခနဲ့ရယ်သံနဲ့ လောကကြီးက သူ့ကိုနုတ်ဆက်တယ်။ သူကတော့ ငိုကြွေးခြင်းနဲ့ စခဲ့တဲ့ ဘဝကို ခုထိ အံ့သြနေတုန်း။ ငိုတယ်။ရယ်တယ်ဆိုတာ အသက်ရှင်သန်လာခဲ့တဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နပမ်းလုံးလာခဲ့ကြတာ ခုထိတောင် သူ ဖျန်ဖြေလို့မရသေးဘူး။ တော်တော်ကြာ ရယ်တယ်။ မပွင့်တပွင့်ကနေ ဟက်ဟက်ပက်ပက်၊ ပြီး အူလိုက်သည်းလိုက်။ တခဏကြာတော့ မျက်ရည်တွေ စီးလိမ့်လာပြန်ရော။ တသိမ့်သိမ့်ရှိုက်ငိုခြင်းနဲ့ ယူကြုံးမရ သလိုငိုခြင်း။ သူ အဲဒီ ရယ်ခြင်း ငိုခြင်းကြားကာလမှာရှိနေသ၍ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတဲ့အရာဟာ ဘာလဲလို့မေးလာခဲ့ရင် ခု သူရရှိပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ လူ့ဘဝကြီးပါပဲ။ မဟုတ်သေးဘူး။ သူ ငှားရမ်းထားတဲ့ လူ့ဘဝကြီးပါပဲ။
သူအခု အသက် အစိတ်ရှိပြီ။ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ အစကနေ ဒီကနေ့အထိ သူမမှတ်မိ။ တစ်ချို့အကြောင်းအရာတွေက ရိုးတိုးရိပ်တိတ်။ တစ်ချို့အကြောင်းအရာတွေက ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း။ သူငယ်ငယ်က အမုန်းဆုံး စကားလုံးတစ်စုရှိတယ်။ အဲဒါက သာယာခြင်း။
တစ်ချို့ သူငယ်ချင်းတွေက ရှုခင်းတစ်ခုကို သိပ်သာယာတာပဲလို့ ပြောရင် သူ့အဲဒီရှုခင်းကို မကြည့်ချင်တော့ဘူး။ ကြာတော့ သူငယ်ချင်းတွေကပြောတယ်။ ကန့်လန့်လူသား ဂွသမားတဲ့။ ဟုတ်တယ်။သူမခံစားတတ်တဲ့ ရှုခင်းတွေ အကြောင်း သူငယ်ချင်းတွေမပြောကြတော့ဘူး။ ပြီးတော့ သူငယ်ချင်းတွေ သူ့မှာ မရှိတော့ဘူး။ဒါနဲ့ပဲ မိုးချုပ်နေဝင် နေ့ရက်တွေဟာ အချိန်တန်ကုန်ဆုံးလိုက်နဲ့ သံသရာလည်နေခဲ့တာပဲ သူ့ဘဝမှာ နေသားကျနေခဲ့တာကြာခဲ့ပြီပဲ။
ဒါပေမယ့် လှိုင်းဆိုတာ ဘယ်အချိန်လောက်မှ ထရိုက်မလဲဆိုတာ သူမှ မသိလိုက်ပါပဲ။
(က)
ဒီမနက်မှာပဲ ပြဿနာကစတယ်။ မဟုတ်ဘူး။ သူက ပြဿနာဆိုတဲ့အကောင်ကို ခေါ်လာခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ရှေ့မှာ စူးရဲတောက်ပလွန်းနေတဲ့ မျက်လုံးတစ်စုံနဲ့ လူတစ်ယောက် သူ့ကိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ကနေ စူးစူးကြီးကြည့်တယ်။ အရင်တုန်းက အဲဒီမျက်လုံးတွေရဲ့အောက်မှာ သူက နေစရာတောင်ရှိခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။ ခုတော့ သူ့မှာ သတ္တိတွေရှိနေပြီ။ ပြန်လည်ပြီးကြည့်ရဲပြီ။ သူ့ကို အဲဒီလူကြီး ပြောစရာတွေ တစ်ပုံတစ်ပင်ရှိနေမှာသေချာရဲ့သားနဲ့ သူ့ကိုဘာမှ မပြောသေးဘူး။ အင်းလေ မေမေ့ကိုစောင့်နေတာနေမှာပေါ့။ ပြီးမှ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး…..။ ထားပါတော့။ သူခပ်တည်တည်နဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာထိုင်နေလိုက်တယ်။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဆိုတာ ဒီဧည့်ခန်းထဲမှာ ဘယ်လောက်အထိ အချိန်ကြာကြာ ရှိနေနိုင်မလဲ။
မေမေ အပေါ်ထပ်ကနေ ဆင်းလာတာကိုတွေ့လိုက်တယ်။ မေမေ့မျက်နှာမှာ တင်းမာခက်ထန်မှုတွေက အပြည့်။ မျက်မှောင်ကြီးကုတ်ပြီး သူ့ကိုအပေါ်စီးကနေကြည့်နေပုံက သူငယ်ငယ်လေးတုန်းက အတိုင်း တစ်စက်ကလေးမှာ ပုံစံပြောင်းမသွားသေးဘူး။
မကြာမီ ဒီအခန်းထဲမှာ ဆူပူမှုတွေသောင်းကျန်းတော့မှာဆိုတော့ ဘယ် အိမ်အကူမှလဲ အခန်းထဲမှာရှိမနေ။ အို ကုန်ကုန်ပြောရရင် အခန်းရဲ့ အနားကိုတောင် ဝေ့သီ ဝေ့သီ လုပ်ကြမှာမဟုတ်ဘူး။
“ဘာပြဿနာဖြစ်ပြန်တာလဲ ကို“
“အသုံးမကျတဲ့ ကေသီ့သား အခုရှာလိုက်တာ ပြဿနာက အရင်ကလို သေးသေးမဟုတ်ဘူး“
သူ့ကို မေမေက ဆက်ခနဲကြည့်လာတယ်။ နူးညံ့မှုမရှိတဲ့ မေမေ့ရဲ့မျက်ဝန်းတွေ အရောင်တမျိုး လွင့်စင်နေတယ်။ ဒါပေါ့။ မေမေ ဒီလိုကြည့်လာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းဘယ်လောက်ကြာခဲ့ပြီလဲ။ သူ ပေပြီး ပြန်ကြည့်လိုက်တယ်။
“မင်း ဘာတွေလျှောက်လုပ်နေတာလဲ စနေ၊ မင်းဘယ်လောက်အထိ မေမေ့ကို စိတ်ဒုက္ခတွေပေးဦးမလို့လဲ“
သူ ဆိတ်ဆိတ်သာနေလိုက်ခြင်းက ဒီအချိန်မှာအကောင်းဆုံးလို့ ယူဆတယ်။ ပြောချင်တာပြောကြတော့။ စိတ်ဒုက္ခ ဆိုတာ သူက မေမေ့ကို ပေးခဲ့ခြင်းမမဟုတ်ဘူး။ မေမေ မေ့နေတယ်။ မေမေပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတစ်ချို့ ခုထက်ထိ သူ့ရင်မှာ မပျောက်သေးဘူးဆိုတာကိုလေ။
“ကေသီ သားက ခု ဟိုဘက်အိမ်က အိမ်တံခါးမှန်တွေကို ခဲနဲ့ပစ်ခွဲတယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအိမ်က မောင်နှမနှစ်ယောက်စက်ဘီးစီးနေတာကို ဆွဲလှဲပစ်တယ်။ ဒါ ဘာလုပ်တာလဲ။ သောင်းကျန်းတာ။ ပရမ်းပတာနိုင်တာ။ စည်းမရှိ ကမ်းမရှိဘူးဆိုတာကိုပြတာ။ ကိုတို့ ဘယ်လောက် သိက္ခာကျသလဲ ကေသီ။ ဒီလိုသားမျိုး မွေးထားတဲ့ မိဘတွေကို တစ်ဘက်က ဘာထင်မလဲ။ ကိုတော့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ကျေနပ်လောက်တဲ့အထိ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ မှန်တွေလဲ အသစ်တပ်ပေးလိုက်တယ်။“
“မေမေတို့ သိက္ခာကျအောင် ဘာလို့ စနေလုပ်ချင်နေရတာလဲ ပြောစမ်း။ “
သိက္ခာ..။ သိပ်ကိုလှပတဲ့ စကားတစ်လုံး။ လူမှုဝန်းကျင်မှာ သိက္ခာဆိုတဲ့ စကားတစ်လုံး ဘယ်လောက် အရေးပါသလဲ ခုမှ မေမေနဲ့ အဲဒီလူကြီးသိတာလား။ သူ့နှုတ်ခမ်းတွေ ခပ်မဲ့မဲ့ ပြုံးမိသွားတယ်။ သူ ထိုင်ရာကနေထတယ်။ ပြီးတော့ အပေါ်ထပ် သူ့အခန်းရှိရာကို ထွက်လာခဲ့လိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဒေါသထွက်နေတဲ့ လူနှစ်ယောက်တော့ ကျန်နေခဲ့တယ်။ ဒါတောင် သူ့နောက်ကျောဆီကနေ စကားလုံးတစ်ချို့ အပြေး လိုက်လာ ကြသေးတယ်။ ဘာတဲ့…။
“တွေ့လား။ ကေသီ ။မင်းသားက ပြန်မပြောနားမထောင်တဲ့ကောင်။ ကြာရင် ကိုနဲ့ မဖြစ်ဘူးနော် ကေသီ။“
(ခ)
အိမ်ဆိုတာ မိသားစုအတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံရာရိပ်မြုံကလေးတစ်ခုတဲ့။ အိမ်ကလေးထဲမှာ ရယ်မောခြင်း၊ ကြည်နူးခြင်း၊ ပျော်ရွှင်ခြင်းတွေ အပြည့်ရှိတယ်တဲ့။ သူ့အတွက်တော့ အိမ်ဆိုတာ အဲဒီအရာတွေ တစ်ခုမှ မရှိတဲ့ နေရာတစ်ခု။ အေးချမ်းတယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သူမုန်းတယ်။ သူ့အခန်းထဲမှာ အောင်းနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ မှောင်မိုက်ခြင်း တွေနဲ့တောင် သူက အသားကျနေပြီ။
မီးရှိပါရက်နဲ့ တမင်သက်သက် မီးမထွန်းပဲ သူ နေရာတာကို ကျေနပ်နေခဲ့ပြီ။ အမှောင်ကိုအသားကျနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက အခန်းထဲမှာ ဘာတွေရှိတယ်ဆိုတာ သိနေပြီ၊ မြင်နေပြီ။ သူ သိခဲ့တဲ့ အမှောင်ရဲ့တခြားတဘက်မှာ ကြေကွဲစရာတွေရှိနေတယ်။
တစ်ခါတစ်ခါ အိမ်ဖော်တစ်ချို့ အခန်းတံခါးလာခေါက်တယ်။ သူဖွင့်ပေးဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ စိတ်မကူးခဲ့ဘူး။ အိမ်မျက်နှာကျပ်က အိမ်မြှောင်ကလေးတွေနဲ့ စကားပြောရတာ သူကျေနပ်တယ်။
ပြီး စိတ်လိုလက်ရနဲ့ ကွန်ပျူတာဖွင့်ပြီး စာရေးရတာကိုကြိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် ရေးမိတဲ့ အကြောင်းအရာတွေကိုပြန်ဖတ်ရင် သူ မျက်ရည်တွေ ခဏခဏကျရတယ်။ အဲဒီအခါ လက်ဖမိုးနဲ့ မျက်ရည်ကို ဘယ်ပြန်ညာပြန်သုတ်ရင်း စိတ်တွေတိုလာမိရော။ ဒါလား လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဖြစ်တည်မှု။ သွားစမ်းပါ။ သူပစ္စည်းတွေကို ကန်ကျောက်ပစ်လိုက်တယ်။ သူ့ခြေထောက်မှာ ဓါတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်လေးကျလာတယ်။
သူကောက်ကိုင်ပြီး လှန်ကြည့်လိုက်တယ်။ ပထမဆုံးဓါတ်ပုံလေးတောင် အရောင်တွေ လွင့်နေပြီ။ ဒါပေမယ့် သဲသဲကွဲကွဲတော့မြင်နေရသေးတယ်။ မိသားစု သုံးယောက် ရယ်ပြုံးနေတဲ့ပုံ။ သူက အလယ်က။ သူ့ဘယ်ဘက်ဘေးမှာ မေမေ။ ပြီးတော့ သူ့ညာဘက်ဘေးမှာ………။ သူ့နှုတ်က လှုပ်တယ်ဆိုရုံကလေး ရေရွတ်မိတယ်။ သူ့အဲဒီ စကားလုံးနှစ်လုံးကို မပြောခဲ့တာ ကြာခဲ့ပြီလေ။ အသံတွေ မထွက်မိဘူး။
သူ့စိတ်ထဲမှာ
“ဖေဖေရယ် သိက္ခာမရှိတဲ့ သူတွေက ခုသားကို သိက္ခာအကြောင်းပြောလာကြပြီ ဖေဖေ။ “
(ဂ)
သူ အခန်းထဲကနေ ထွက်လာပြီး အပေါ်ထပ်ကနေ ဆင်းမယ်လုပ်တုန်း လှေကားနားရောက်တော့ အောက်ထပ် ဧည့်ခန်းက စကားသံတွေကိုကြားလိုက်ရတယ်။ သူ တုန့်ခနဲရပ်ပြီး နားထောင်နေလိုက်မိတယ်။ ဒီလိုပဲ သူနားထောင်တတ်ခဲ့တာ ကြာပေါ့။ ခုသလော မေမေ အလုပ်ရှုပ်ပြီး အိမ်ကို ညဘက်မိုးချုပ်မှ ပြန်ပြန်ရောက်နေတယ်။ ပြီးတော့ ဟိုလူကြီးလဲ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ပုံနဲ့ ပြန်လာလိုက် ပြန်ထွက်သွားလိုက်လုပ်နေတယ်။ အဲဒါတွေကလွဲလို့ သူ ကျန်တာတွေကို လိုက်ပြီး စိတ်မဝင်စားတတ်ဘူး။ ခု မေမေနဲ့ ဟိုလူကြီး တီးတိုးတီးတိုးပြောနေတာကို သူကြားတယ်။
“ကေသီ သားကိစ္စ ဘယ်လို စီစဉ်ထားလဲ။“
“တစိတ်ရှိ ဒါပဲမေးနေတာပဲ။ ဒီမယ် ကို ခု သားကို ကေသီ အမျိုးတစ်ယောက်အိမ်မှာ သွားထားမလို့လုပ်ထားတယ်။ သူ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ အထောက်အပံ့တွေကို ကေသီတို့က တစ်လတစ်ခါ ပို့ပေးရုံပဲ။ “
“ဒါကောင်းတယ်။ ကိုတော့ စိတ်ရှုပ်လွန်းလို့ ဒီကောင်မရှိလေ အေးလေပဲ။ ဒီကောင်ရဲ့ ကို့ကိုကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို မကြိုက်ဘူး။ “
“ကို အဆင်ပြေအောင် ကေသီက လုပ်သာ လုပ်ရတယ်။ သား ကေသီ့ကိုမုန်းသွားမလားပဲ စိုးရိမ်တယ်။ “
“စိုးရိမ်မနေနဲ့ ကေသီရာ။ ခုလည်း ကေသီ ဗိုက်ထဲမှာ သားသားလား မီးမီးလားမသိတဲ့ ကို့ရင်သွေးရှိနေပြီပဲ။ ဒီကောင်ရှိနေရင် ကိုနဲ့ ကေသီ သိက္ခာကျစရာအဖြစ်တွေ ခဏခဏဖြစ်နေဦးမယ်။ ခု ကေသီ လုပ်တာ မဆိုးဘူး။ ကေသီ့ကို ကျေးဇူးတင်တယ်ကွာ“
“ဟာ ကိုကလည်း ဧည့်ခန်းကြီးထဲမှာ “
ပလူးပလဲဖြစ်နေကြတဲ့ မြင်ကွင်းကို သူ ဝိုးသိုးဝါးတားပဲမြင်ရတယ်။ မျက်ရည်တွေလား။ ဒါဖြစ်သင့်ရဲ့လား။ နောက်တစ်ယောက်ရဲ့ လာခြင်းကို အရင်တစ်ယောက်ကို ဖယ်ခွာခြင်းနဲ့ ကြိုဆိုရမယ်။ တရားသလား။ ဘယ်သူတွေက တရားပြီး ဘယ်သူတွေ မတရားခဲ့တာလား လောကကြီးမသိဘူးလား။ အမှန်တရားဆိုတာ ရုပ်ရှင်တွေ ဗွီဒီယိုတွေထဲကလို ဇာတ်သိမ်းခန်းရောက်မှာ ဘွားခနဲပေါ်လာတတ်တာလား။
သူ အခန်းထဲပြန်ပြီး အိတ်တစ်လုံးထဲ အဝတ်အစားတွေထည့်လိုက်တယ်။ အန်ဆွဲထဲက ပိုက်ဆံတစ်ချို့ကို လုံလောက်အောင် အိတ်ထဲထည့်တယ်။
နောက် ဓါတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ကို ထည့်တယ်။ နွေးထွေးတဲ့ အိမ်ရဲ့ရိပ်မြုံဆိုတာ ငှက်သိုက်တစ်ခုလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိဘူးလို့ သူ တွေးလိုက်မိတယ်။
ခြေလှမ်းတွေ ကတ္တရာလမ်းထက်မှာ။ ဦးတည်ရာတော့မရှိဘူး။ ရောက်ချင်ပေါက်ချင်တဲ့ နေရာကိုရောက်ပါစေပေါ့။
(ဃ)
ဒီကန်လေးကို သူမှတ်မိတယ်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အသားကျနေတဲ့ကန်ကလေး။ သူငယ်ငယ်တုန်းက ဒီကန်လေးကို တနင်္ဂနွေနေ့တိုင်း ရောက်ရောက်နေကြ။ ကန်လည်က တံတားဖြူဖြူကလေးပေါ်မှာ လေတဖြူးဖြူးနဲ့ သူရယ် မေမေရယ်၊ ဖေဖေရယ် လမ်းလျှောက်ကြတယ်။ နောက်သူက ဖေဖေကို ပူဆာတယ်။
ကန်ထဲက ကြာဖူးလေတွေ ခူးပေးဖို့။ ဒါပေမယ့် ရေမကူးတတ်တဲ့ ဖေဖေက ဘယ်တုန်းကမှ သူ့ကို မခူးပေးနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီထဲက သူဟာ လိုချင်တာဆို ဘယ်တုန်းကမှ အလွယ်တကူ မရတတ်ခဲ့တာပဲနေမှာ။ ဖေဖေက ငါးမျှားတယ်။ မေမေက ဘေးကနေထိုင်ပြီး စာအုပ်ဖတ်လိုက် သူနဲ့ ဆော့လိုက်။ ကြည်နူးပျော်ရွှင်တဲ့ မိသားစုဘဝဆိုတာ ငယ်ငယ်တုန်းက မက်ခဲ့တဲ့ အိပ်မက်တွေပဲ။
ခု နောင်ယားကန်ကို ပြန်ပြီးပြင်ဆင်နေကြတယ်။ တံတားဖြူဖြူကလေးကခုတော့ သစ်လွင်တောက်ပလို့။ ကန်ပတ်ပတ်လည်မှာ လျှောက်လမ်းလေးဖောက်ထားတယ်။ ကန်ထဲမှာ လှေကလေးတွေရှိတယ်။ တကယ်ဆိုရင် ခုချိန်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ သူနဲ့ မေမေ ဖေဖေ အတူလျှောက်နေရမယ့်လမ်းကလေး။
တကယ်တမ်း အတူလျှောက်သွားခဲ့တာက မေမေနဲ့ ဟိုလူကြီး။
သူ့အိမ်ကို အဲဒီလူကြီးစရောက်လာတာ မှတ်မိနေတယ်။ ဖေဖေရဲ့အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်းတဲ့။ ရုပ်ရည်ကတော့ ဖေဖေ့ထက်ချောမောတာကို သူတောင်သတိထားမိတယ်။ မေမေ့နားကိုတိုးတိုးလေးကပ်ပြောခဲ့တဲ့
“ဦးလေးကြီးက ချောတယ် မေမေ“ဆိုတဲ့စကားကို ခုပြန်တွေးမိရင် သူမှားခဲ့တာကို ပြန်မှတ်မိရတယ်။ မေမေအဲဒီတုန်းက ပြောခဲ့တာက။
“သား ဖေဖေထက်ချောတာတော့ သေချာတယ်“တဲ့။
အဲဒီလူကြီး ဖေဖေနဲ့အလုပ်တွေတွဲလုပ်တယ်။ အိမ်ကို ခဏခဏလာတယ်။ ဖေဖေမရှိတဲ့ အချိန်တွေမှာလည်း အိမ်ကို ခဏခဏလာတယ်။ ပြီးတော့ မေမေနဲ့ရယ်ရယ်မောမော စကားတွေပြောကြတယ်။ လက်ဆောင်တွေပေးတယ်။ သူ့ကိုလည်း မုန့်ဖိုးတွေပေးတယ်။ အစကတော့ သူပျော်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မိုးသည်းညတစ်ညမှာမြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကြောင့် သူမပျော်တော့ဘူး။
လျှပ်ရောင်တွေ တဝင်းဝင်းနဲ့ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီးရွာနေတယ်။ လေတွေ တဝေါဝေါတိုက်ပြီး မိုးကြိုးတွေတစ်ချက်တစ်ချက်ပစ်နေတာကြောင့် သူအိပ်ယာကလန့်နိုးလာတယ်။ အနားမှာ မေမေရှိမနေဘူး။ ဖေဖေ မနက်က အလုပ်ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ခရီးထွက်သွားတယ်။ မိုးတွေရွာရင် သူကြောက်တတ်တယ်ဆိုတာ မေမေ သိရဲ့နဲ့ ဘယ်သွားနေလဲ။ သူ အိပ်ယာကနေ ထပြီး အခန်းအပြင်ဘက်ကိုထွက်ခဲ့တယ်။ မိုးခြိမ်းသံတွေကြားမှာ ကြောက်ကြောက်နဲ့ မေမေ့ကိုရှာရင်း မီးဖိုခန်းဘက်ကိုရောက်တော့ လျှပ်ရောင်ဖွေးဖွေးနဲ့မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းဟာ ။
သူ့ပါးစပ်ကို လက်တစ်ဖက်က လာပိတ်လိုက်တယ်။ သူ့လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ မိုးရေတွေ တစ်ကိုယ်လုံးရွှဲစိုနေတဲ့ ဖေဖေရယ်လေ မျက်ရည်တွေ သွင်သွင်စီးလို့။ သူ့မျက်ဝန်းမှာလဲ….။
(င)
မေမေနဲ့ဖေဖေ အဲဒီညမှာ စကားများကြတယ်။ ဟိုလူကြီးကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ခေါင်းကြီး ငိုက်စိုက်ချလို့။ ဖေဖေ ခရီးမထွက်ဖြစ်ခဲ့ဘဲ ပြန်ရောက်လာခဲ့တာဟာ ဒီကိစ္စကိုရှင်းဖို့တဲ့။ ဖေဖေ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဖေဖေ သိက္ခာကျသတဲ့။ အပြန်အလှန် ဟစ်အော်နေတဲ့ မေမေနဲ့ဖေဖေရဲ့ အသံတွေဟာ မိုးလေတွေထဲမှာပဲ ပျောက်ပျောက်သွားခဲ့တယ်။
ဖေဖေအဲဒီည အိမ်ကနေ မိုးလေတွေထဲမှာ ထွက်သွားတယ်။ မေမေက တင်းမာခက်ထန်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ကျန်ခဲ့တယ်။ ဖေဖေကိုမြင်လိုက်ရတာဟာ အဲဒီည နောက်ဆုံးပါပဲ။ မိုးရေတွေနဲ့အတူ မိုးတိတ်တော့ ဖေဖေ မရှိတော့ဘူး။ ဖေဖေ ကန်ထဲမှာ ရေနစ်သေသွားတယ်ဆိုတာပဲ သူသိလိုက်တယ်။ အဲဒီကတည်းက အမှောင်တခြမ်းဟာ သူကဘဝအတွက် ကောင်းကင်တစ်ခြမ်းဖြစ်သွားခဲ့တာပေါ့။
နှစ်လအကြာမှာ မေမေ လက်ထပ်လိုက်တယ်။ သူလည်း………….။
သံတိုင်တစ်ဘက်ခြမ်းမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့ မေမေ သူ့ကိုကြည့်နေတယ်။
“အဲဒီကလေးဟာ ဒေါ်ကေသီရဲ့သားဆိုတာ သေချာလား။ ကြည့်ပါဦး။ သေချာတယ်ဆိုရင်တော့ ဘယ်လိုလုပ်ချင်သလဲဆိုတာ ဆရာတို့တိုင်ပင်ကြတာပေါ့။“
ဝတ်စုံဖြူဖြူဝတ်ထားတဲ့ လူကြီးက မေမေကိုပြောနေတဲ့ စကားသံ။
“သူ့ကို ဘယ်မှာတွေ့တာတဲ့လဲ ဒေါက်တာ ။ ဒါ ကျွန်မ သားပါ။ ကျွန်မသားလေးပါ။ ပြောပါဦး ဒေါက်တာ“
“နောင်ယားကန်မှာပါ“
“ရှင်.. “
ပြူးကျယ်သွားတဲ့ မေမေ့မျက်ဝန်းတွေကိုကြည့်ရင်း သူကျေနပ်တယ်။ သူ့ကို လူတွေက ရူးနေတယ်ထင်ကြတယ်။ တကယ်တမ်း သူမရူးပါဘူး။ အားလုံးကိုသိတယ်။ သူ့ကိုယ်ပေါ်က အဝတ်တွေ ညစ်နွမ်းသွား တာလဲသိတယ်။ သူ့ဆံပင်တွေရှည်သွားတာလဲ သိတယ်။ သူ့လက်သည်းတွေ ရှည်လာတာလဲသိတယ်။
တစ်ခုပဲ သူများမိသားစုတွေ ပျော်ရွှင်နေတာကို သူမသိချင်တာပဲ။ ဒါကြောင့် အဲလိုမြင်ကွင်းတွေမြင်ရင် ခဲနဲ့ပစ်တယ်။ လက်ချင်းချိတ်ထားရင် လက်တွေ ပြေးဆွဲပစ်လိုက်တယ်။ အဲလို ခဏခဏဖြစ်ပြီး လူတွေ သူ့ကိုကြောက်လာတယ်။ တစ်ချို့က အရူးလို့ ခပ်ကျယ်ကျယ်ပြောတယ်။
တစ်ချို့က ခပ်တိုးတိုးလေးနဲ့
“သနားပါတယ်…ဟယ်“ တဲ့…။

သော်ဇင်(လွိုင်ကော်) 

ပိတောက်ပွင့်သစ်မဂ္ဂဇင်း၊ နိုဝင်ဘာ၊ ၂၀၁၃

ႏွစ္ဆယ့္ကုိးရက္ မြန္းလြဲ တစ္နာရီ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္ အပုိင္း(၂)

သူတုိ႕ေရာက္ရွိေနေသာေနရာသည္ ေမလ(၂၉)ရက္ေန႕က ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တုိက္ပြဲငယ္တစ္ခုျဖစ္ပြားရာေနရာတစ္ခုျဖစ္သည္။ ဖားျပင္ ဆုေတာင္းကုန္းႏွင့္ ေတာင္ဘက္ ဥရုေခ်ာင္းၾကားရွိ ဖားျပင္ရြာအထြက္တြင္ျဖစ္ေနသည္။ အျပန္အလန္ ပစ္ခတ္ေနၾကသည္က ဥရုေခ်ာင္းတစ္ဘက္ကမ္းမွျဖစ္သည္။ ဦးေခါင္းထက္ဆီမွ ေသနတ္သံမ်ားသည္ ၾကက္သီးထဖြယ္လိလိ။ သူတုိ႕ေလးဦးသား ေျမျပင္တြင္ ၀ပ္ခ်လုိက္သည္။ လမ္းေပၚတြင္ ဆုိင္ကယ္တစ္စီးစ ႏွစ္စီးစကေတာ့ အရဲစြန္႕သြားလာလွ်က္ရွိေနသည္။ သူတုိ႕ ေလးဦး မထြက္ရဲေသး။ ကားတစ္စီးတစ္ေလမွ ျဖတ္သြားသည္ကုိမေတြ႕ရ၍ အေျခအေနကုိေစာင့္ၾကည့္ေနရသည္။ သူတုိ႕ကုိ ကုမၸဏီရွိ လူႀကီးမ်ားကလည္း ေမွ်ာ္ေနၾကလိမ့္မည္ဟု သိသည္။ ဖုန္းပါလာ၍ဆက္ၾကည့္ေသာ္လည္း အခ်ိန္အခါမေရြး လူႀကီးမင္းႏွင့္ေတြ႕ေနရေသာေၾကာင့္ အေရးထဲအရာေပၚ စိတ္ဓါတ္ေတြ ၾကရျပန္သည္။
"ဘယ္လုိလဲ ဆက္သြားၾကမလား"
သူ႕အေမးကုိ ဘယ္သူမွ မေျဖၾက။
ေဇာ္သန္႕က
"အေျခအေန ေစာင့္ၾကည့္ပါဦး ေတာ္ေတာ္ၾကာ ကားကုိ လွမ္းပစ္လုိက္လုိ႕ ဒုကၡေတြမ်ားကုန္ပါ့မယ္"
"ဟုတ္တယ္ ေနပါဦး ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ေရာက္ေနတာ ပစ္ကြင္းၾကီးေနာ္။ ဟုိဘက္ ဒီဘက္ လွမ္းေဆာ္ေနၾကတဲ့အထဲ မိသြားဦးမယ္"
ႏုိင္ႏုိင္ကလည္း
"ဟုတ္တယ္ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေမာင္းရဲေသးဘူး ။ ေစာင့္ၾကည့္ုလိုက္ရေအာင္"
ေစာေစာတုန္းက သူ႕နားအူသြားျခင္းသည္ ေပါက္ကြဲမႈ ခက္ႀကီးႀကီးေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ဆုေတာင္းကုန္းေျမာက္ဘက္တြင္ မီးခုိးလုံးႀကီးႏွင့္အတူ ေျမနီမႈန္႕မ်ားကုိပါ လုံးခနဲ ေတြ႕ရသည္။ ဖုန္းတြင္ပါေသာ ကင္မရာျဖင့္ ေဇာ္သန္႕က ဓါတ္ပုံရုိက္လုိက္ေသးသည္။ ရုိက္သာရုိက္ေနရေသာ္လည္း ေဘးဘီ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အကဲခတ္ရေသးသည္။ ကုံးကုံး ကြကြျဖင့္သာ မရဲတရဲရုိက္လာခဲ့သည္။ မိႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ရွိေသာအခါတြင္ ဆန္းၾကြယ္ရြာဘက္မွ ပါဂ်ဲရုိးကားတစ္စီး ျဖတ္လာသည္ကုိေတြ႕ရသည္။
"ဟုိမွာ ကားတစ္စီးလာေနတယ္။ ထြက္ရေအာင္ ႏုိင္ႏုိင္"
သူ ေလာ္ေဆာ္လုိက္သည္ႏွင့္ အားလုံးကားေပၚသုိ႕ေျပးတက္လုိက္ၾကသည္။ ကားေမာင္းထြက္လာစဥ္တြင္ မ်က္စိမ်ားက ေတာင္ေျမာက္ကစားေနရသည္။ ထုိင္ခုံမ်ားကုိ ခပ္မတ္မတ္ မထိုင္ရဲဘဲ ေနာက္ေလွ်ာထုိင္ကာ နားကိုလည္း ကားကားစြင့္ထားမိသည္။ ကားကုိ အျမန္လည္း မေမာင္းရဲ။ လမ္းကလည္း ဆုိးေနသည္။ ေရွ႕တြင္ ဆန္းၾကြယ္ရြာကုိေတြ႕ေနရသည္။ ထုိရြာထဲသုိ႕ေရာက္လွ်င္ စိတ္ေတာ့ နည္းနည္း ေအးရမည္။ ဆန္းၾကြယ္ရြာထဲတြင္ ရြာသူရြာသားေတြ ဟုိနားတစ္စု ဒီနားတစ္စု။ထုိရြာမွတဆင့္ ဖားကန္႕ ေက်ာက္၀ုိင္းသုိ႕ေရာက္လာသည္။ ဖားကန္႕သည္လည္း ထုိ႕နည္းတူစြာ လူေတြ တရုန္းရုန္း။ သူတုိ႕ စိတ္ နည္းနည္းခ်လုိက္ၾကသည္။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး သက္ျပင္းေတြ ကုိယ္စီခ်လုိက္ၾကသည္က တၿပိဳင္တည္း။ သူတုိ႕ ဖားကန္႕ရုံးခ်ဳပ္သုိ႕ ကားအ၀င္တြင္ ေရွ႕က ေရာက္ႏွင့္ၾကေသာ ၀န္ထမ္းေတြက စုိးရိမ္ေနေသာ မ်က္ႏွာထားေတြႏွင့္ေစာင့္ၾကိဳၾကသည္။
ကုမၸဏီေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၀ုိင္း၀န္းေမးျမန္းၾကသည္ကုိေျဖရသည္ပင္ အေတာ္ေလး ေမာသည္။ သူတုိ႕က နဖူးေတြ႕ ဒူးေတြ႕ၾကံဴခဲ့ရေသာ တုိက္ပြဲငယ္အေၾကာင္းကုိ သိလိုၾကသည္။ ေသနတ္ေတြ ပစ္သံၾကားသျဖင့္ သူတုိ႕ေတြအတြက္ အားလုံးက ၀ုိင္း၀န္းပူပန္ေပးၾကသည့္အတြက္လည္း ေက်းဇူးေတြတင္ရသည္။
"ေစာေစာတုန္းက ေပါက္ကြဲသံက ယမ္းဂုိေဒါင္က ကတ္တုိက္ေပါက္ကြဲတာတဲ့"
ေနေနကေျပာလာသည္။ ဟုတ္ေလာက္ပါသည္ ။ ထုိ႕ေၾကာင့္သာ အသံမွာ အေတာ္ေလး က်ယ္ေလာင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဖားကန္႕၊ ဆုိင္းေတာင္ရွိ အခ်ိဳ႕ေသာ အိမ္မ်ား မွန္မ်ားကြဲၾကသည္။ သူတုိ႕ ကုမၸဏီရုံးခ်ဳပ္မွေန၍ မီးေလာင္ေနေသာ ေနရာကုိေတြ႕ေနရသည္။ မီးခုိးေတြ အူေနေသာ ဖားကန္႕ေမွာ္ကုိ သူတုိ႕ခုမွ ျမင္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဖားကန္႕တြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည္ ေျခာက္ႏွစ္သာ ကာလအတြင္း ယခုတႀကိမ္မွပင္ ေတြ႕ရျခင္းျဖစ္သည္။ ယခင္က ေအးခ်မ္းလွသည္ေမွာ္သည္ ယခုေတာ့ ေသနတ္၊အေျမွာက္သံ တဆူဆူျဖင့္ အက်ီးတန္လွသည္။ သူတုိ႕တြင္ အ၀တ္အစားမပါ။ အိပ္ယာမပါ။ သူတုိ႕လက္ထဲတြင္ ဗလာခ်ည္းသက္သက္သာ။ ထုိေန႕က ထမင္းစားမ၀င္။ ကုမၸဏီက အိပ္ယာလိပ္မရွိေသာသူမ်ားကုိ အိပ္ယာလိပ္၀ယ္ေပးသည္။ ႏွစ္ေယာက္တစ္စုံရသျဖင့္ သူႏွင့္ ေဇာ္သန္႕အတူတူ အိပ္ရသည္။ ေနေနကေတာ့ သူမ်ားေတြ သယ္လာေပးေသာ သူ႕အိတ္တြင္ အိပ္ယာလိပ္ပါေနသျဖင့္ မလုိေတာ့။ တစ္ခ်ိဳ႕က အက်ႋေတြလာေပးသည္။ မရွိေတာ့ သူတုိ႕လည္း ၀တ္ရၿပီ။ တစ္ခ်ိဳ႕က အလုိက္ကန္းဆုိးမသိစြာျဖင့္ ဘာအထုပ္မွ မဆြဲလာရလားဆုိၿပီး အျပစ္ေတြတင္ၾကသည္။ သူတုိ႕ကေတာ့ ဘာမွမေျပာလုိေတာ့။ ကုိယ္ၾကံဳခဲ့ရသည္ကုိ ကိုယ္ပဲသိသျဖင့္ ထုိစကားမ်ားကုိ မသိက်ိဳးကၽြန္ျပဳကာ မ်က္ႏွာလြဲထားလုိက္သည္။ သူ႕စိတ္ထဲတြင္ မနက္ျဖန္တြင္ ျပန္သြားယူႏုိင္မည့္ သူ႕ပစၥည္းမ်ားအေၾကာင္းေတြးေနမိသည္။
ညေနသည္ေမွာင္လာၿပီ။ သူတုိ႕ စိတ္ေတြညစ္ညစ္ႏွင့္ေရခ်ိဳးလုိက္ၾကသည္။ ၿပီးေနာက္ ေျပးခဲ့လႊားခဲ့သည္မ်ားကုိ ျပန္လည္း စားျမံဳ႕ျပန္ေနၾကသည္။
ည ၉နာရီ မိနစ္ ၃၀။
ဖုန္းျမန္သံကုိၾကားလုိက္ရသည္။
"ဘာ ဘာျဖစ္တယ္....အသံမၾကားရဘူး....ျပန္ေျပာဦး ျပန္ေျပာဦး"
ထုိဖုန္းေျပာသံေၾကာင့္ပင္ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေတာ့ ထူးၿပီမွန္း အားလုံး ရိပ္မိလုိက္ၾကသည္။
"ဦးခန္႕ ဦးခန္႕ ခု ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ..လမ္းမွာလား...ဘာ ဘယ္လုိ ေျပးလာခဲ့ၿပီး...ဘာေၾကာင့္လဲ ဦးခန္႕ ဘာေၾကာင့္လဲ ..ဘယ္သူေတြ က်န္ခဲ့လဲ..ဘာ ဘယ္လုိ ဘယ္သူေတြ က်န္ခဲ့မွန္းမသိဘူး ဟုတ္လား...ဘာျဖစ္လုိ႕လဲဆုိတာ ေျပာဦးေလ ဦးခန္႕..။ ဘာရယ္ မီးရွိဳ႕တယ္..ဟာဗ်ာ"
သူတုိ႕ ၾကက္သီးေမႊးညွင္းမ်ားပင္ ဖ်န္းဖ်န္း ထသြားၾကသည္။ ထုိလူ႕အနားသုိ႕ စုျပံဳက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကုိ ၀ုိင္းေမးၾကသည္။
"ကုမၸဏီမွာ တစ္ေယာက္မွ မေနရဲေတာ့ဘူးတဲ့ အကုန္လုံးကို ဟုိဘက္က  ေမာင္းထုတ္လုိ႕ ေျပးလာခဲ့ၿပီတဲ့.။ ဘယ္သူေတြပါလုိ႕ပါမွန္း က်န္ခဲ့လုိ႕ က်န္ခဲ့မွန္းမသိဘူးတဲ့။ ဖုန္းလိုင္းကလည္း မမိဘူး။ ေျပးရင္းလႊားရင္းေျပာေနတာလုိ႕ ဦးခန္႕ေျပာတယ္။ မီးလာရွိဳ႕တာတဲ့။"
"ဗ်ာ"
သူႏွင့္ ေနေန အျပင္ ေဇာ္သန္႕ႏွင့္ အျခားေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကပါ အံ့ၾသသြားၾကသည္။ မီးရွိဳ႕တာ။ ဒါဆုိလွ်င္။ သူတုိ႕ အႏွစ္ႏွစ္အလအလ စုေဆာင္းခဲ့ေသာ ပစၥည္းမ်ား ။ ကုန္ၿပီေပါ့။ ေနေနသည္ ရုတ္တရက္ ထုိင္ခ်လုိက္ကာ ငုိေနေလၿပီ။ ေနေန႕တြင္ အ၀တ္တစ္ထည္ ကုိယ္တစ္ခုတည္း။ ဘာမွပါမလာ။ သူတုိ႔ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ေသာ မနက္ျဖန္၏ သက္တမ္းသည္ ယေန႕တြင္ပင္ ေသဆုံးခဲ့ၿပီ။ သူ႕ရင္ဘတ္ၾကီးတစ္ခုလုံး ဆုိ႕ေနေခ်သည္။ သူတုိ႕ကုမၸဏီရုံးခ်ဳပ္၏ ျခံေထာင့္မွေန၍ သူတုိ႕အလုပ္ဆုိက္ဒ္ ရွိရာ မက္လင္ေခ်ာင္ဆုိဒ္သုိ႕ၾကည့္ုလုိက္သည့္အခါ ညေမွာင္ေမွာင္ေကာင္းကင္ယံတြင္ မီးလွ်ံမ်ားမွထြက္လာေသာ လိေမၼာ္ေရာင္မ်ားကုိျမင္ရသည္။ သူတုိ႕မ်က္ႏွာမ်ား ဆီး(ဇီး)ရြက္ေလာက္သာရွိေနေတာ့မည္။
"ဒါဆုိ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ ပစၥည္းေတြပါ ပါကုန္ၿပီေပါ့"
"မေျပာတတ္ဘူး ကုိေသာ္ ဟုိဘက္က လူေတြေတာင္ ကုိယ့္ကုိကုိယ္ အႏုိင္ႏုိင္ေျပးလာခဲ့ရတယ္လုိ႕ေျပာတယ္။ ဒီေန႕ညေတာ့ မမုံ ဒုကၡသယ္စခန္းမွာ အိပ္လုိက္မယ္တဲ့။ ဘယ္သူေတြက်န္ခဲ့မွန္းမသိေတာ့ ျပန္ရွာရဦးမယ္ေျပာတယ္။"
"ဒါဆို လက္ရွိ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိေနလဲ"
"၉ေယာက္လုိ႕ေတာ့ေျပာတယ္ တစ္ေယာက္ေပ်ာက္ေနတယ္"
အားလုံး လွဳပ္လွဳပ္ရြရြျဖစ္ကုန္ၾကသည္။
"ဘယ္သူတဲ့လဲ နာမည္သိလား"
"ကုိက်ီးဥ တဲ့"
"ဟာ"
"ဟင္"
အံ့ၾသ တုန္လွဳပ္စြာျဖင့္ အာေမဋိတ္သံမ်ား ကုိယ္စီ ကုိယ္စီ ထြက္လာၾကသည္။

ဆက္ပါမည္။

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

17-Sept-2012

12:06PM

ႏွစ္ဆယ့္ကုိးရက္ မြန္းလြဲ တစ္နာရီ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္

အခ်ိန္က ေန႔လည္ တစ္နာရီ မိနစ္(၂၀)။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လွ်က္ရွိေနသည္။ မြန္းလြဲေနသည္ ပူျပင္းလွ်က္ရွိသည္။ မုိးမရြာသျဖင့္ ၾသဂုတ္လ ေနသည္ အေတာ္ေလးကုိ စြာေန၏။ သူတစ္ေယာက္တည္း အခန္းထဲတြင္ ရွိေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္မွာပင္ အင္ျဒဴး တစ္ေယာက္ အခန္းထဲသုိ႕ အေျပးတစ္ပုိင္းေရာက္လာၿပီး
"ကုိေသာ္ဇင္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ အထုပ္အပုိးေတြ ျပင္ေတာ့ေလ"
"ဘာကိစၥျပင္ရမွာလဲကြ မင္းကလည္း စကားေျပာတာ အစ မရွိ အဆုံးမရွိ"
"ေအးေဆးလုပ္ေန ဟုိမွာ သူမ်ားေတြ အထုပ္အပုိးေတြျပင္ေနၾကၿပီ"
"ေဟ"
"ဟုတ္တယ္ အစ္ကုိ ဒီမွာ မေနရေတာ့ဘူးတဲ့ ၁၀ေယာက္ထပ္ပုိေနလုိ႕မရဘူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မေနခဲ့ေတာ့ဘူး အစ္ကုိေရာ"
သူ အေတာ္ေလးကုိ ထူပူသြားပါသည္။ အေျခအေနက ရုတ္ခ်ည္းပါလား။ သူ ယခုလုိအေျခအေနျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု မထင္ထား။ ယခင္အပတ္ကေတာ့ သူတုိ႔အနီးအနား ကုမၸဏီမ်ားတြင္ ပစ္သံခတ္သံမ်ားကုိၾကားေနရသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူတုိ႕အနီးအနားသုိ႕ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု ထင္မထားေခ်။ ေန႕စဥ္လုိလုိၾကားေနရေသာ ပစ္သံခတ္သံမ်ားကုိ နားစြင့္ရင္း ဖားကန္႕ကေန ျပန္သင့္မျပန္သင့္ သူအေတာ္ေလး စဥ္းစားယူေနရသည္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ထုိနည္း လည္းေကာင္းပင္။ ေျပာရလွ်င္ ယခုႏွစ္ အစပုိင္းကပင္ ဖားကန္႕ေက်ာက္စိမ္း ေမွာ္သည္ အေျခအေနမေကာင္းျဖစ္ေနခဲ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ဇန္န၀ါရီလလယ္ေလာက္တြင္ အလုပ္ေတြ ရပ္နားလုိက္ရေသးသည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလေနာက္ဆုံးပတ္မွပင္ အလုပ္ေတြျပန္စႏုိင္သည္။ ေက်ာက္စိမ္းေမွာ္၏ ရာသီသိမ္းခ်ိန္ ေမလသည္ ယခုႏွစ္တြင္ အနည္းငယ္ရွဳပ္ေထြး၏။ ေမလ ၂၀ရက္တြင္ ကုမၸဏီေတြ အလုပ္သိမ္းသည္။ ၀န္ထမ္းေတြ ကုိယ့္ရပ္ကုိယ့္ရြာသုိ႕ ေျပးျပန္ၾကသည္။ သူတုိ႕ကုမၸဏီတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္မွာ ၃၈ဦးတည္း။ အမွန္တကယ္တြင္ သူလည္း ျပန္ခ်င္ေနသည္။ ေတြးပူစရာ ကိစၥေလးေတြရွိေန၍သာ မျပန္ျဖစ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း သူႏွင့္ ဘ၀တူျဖစ္ေနၾကသည္။ ေမလ ၂၉ရက္တြင္ သူတုိ႕ကုမၸဏီႏွင့္ အနီးဖားျပင္ ဆုေတာင္းကုန္းတြင္ တုိက္ပြဲငယ္ေလးျဖစ္ပြားသည္။ ေသနတ္သံမ်ားကုိ အတုိင္းသားၾကားေနရသည္။ ထုိ႔ေန႕က လမ္းသြားလမ္းလာ လူတစ္ဦး ေသနတ္မွန္၍ ေသဆုံးသြားသည္။ ထုိ႕ေနာက္ေတာ့ တုိက္ပြဲသံမၾကားရေတာ့။
ထုိ႕ေၾကာင့္ ယခုတစ္ၾကိမ္လည္း ျဖစ္လုိက္ ရပ္လုိက္ျဖစ္မွာပါေလဟု ေပါ့ေပါ့ေလး ေတြးထားမိသည္။ သူ ေသြးပူစြာျဖင့္ ပစၥည္းမ်ားကုိ ထုပ္ပုိးရသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ေျပးလာၿပီး ထုပ္ပုိးကူၾကသည္။ သူက ကုမၸဏီတြင္ ေျခာက္ႏွစ္နီးပါးခန္႕ေနခဲ့သည္ျဖစ္ရာ သူ႕အခန္းတြင္ ပစၥည္း ပစၥယေတြျပည့္ေနသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ၊ႏွင့္ စာအုပ္ေတြက သူ ဦးစားေပး သယ္ရမည့္ ပစၥည္းေတြ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္၏ ပစၥည္းမ်ားကုိ စတိုေရွ႕တြင္ ခ်ထားလိုက္သည္။ ေျပးရလႊားရလြယ္ေစရန္ ပြိဳင့္ဖိနပ္ကုိ စီးထားလုိက္သည္။ ေဘးလြယ္အိတ္တြင္ အေရးၾကီး ပစၥည္းႏွင့္ ေငြအနည္းငယ္ကုိထည့္ထားၿပီး လြယ္ထားသည္။ မုိးက ရုတ္တရက္ အုပ္လာသျဖင့္ ထီးတစ္ေခ်ာင္းကုိ ေကာက္ကုိင္ထားလုိက္သည္။
"ကုိမင္း ကားလာၾကိဳမွာလား"
စတုိမွဴးကုိ သူ ေမးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။
"ေအးလာမွာ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္စီးတည္း လူႏွစ္ဆယ္ရွစ္ေယာက္နဲ႕ ပစၥည္းေတြကုိ ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး"
"ဒါဆုိရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သုံးေယာက္ေပါင္းကတင္ တစ္စီးစာရွိေနၿပီ"
"ေအး အိမ္ေထာင္သယ္ေတြ စားဖုိမေတြလည္းရွိေသးတယ္။ ေနာက္ေန႕ ကားလာလုိ႕ရေသးတာပဲ မင္းတုိ႕ ပစၥည္းေတြထားခဲ့လိုက္ေလ။ အစ္ကုိ ေနာက္ေန႕က်ရင္ တင္ေပးလုိက္မယ္။ ခုေတာ့ လူခ်ည္းပဲ ရြာထဲကုိ ဆင္းေတာ့။"
"ဗ်ာ"
"ဟုတ္တယ္ ညေနသုံးနာရီေနာက္ဆုံး ဆင္းေပးရမယ္တဲ့ ကဲကဲ သူမ်ားေတြဆင္းကုန္ၿပီး မင္းတုိ႕လည္း ဆင္းေတာ့"
ကုိမင္း၏ စကားသံ အဆုံးတြင္ သူ ဘာမွ မေျပာႏုိင္ေတာ့။ သူတုိ႕ ၀န္ထမ္းေတြ ရြာထဲ့သုိ႕ ဆင္းရန္ ထြက္လာလုိက္ရေတာ့သည္။ ညေန သုံးနာရီ ေနာက္ဆုံး။ နာရီကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ သုံးနာရီထုိးရန္ မိနစ္သုံးဆယ္။
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ဆုိင္ကယ္ေတြ ဥဒဟုိေျပးလႊားေနသည္။ အထုပ္အပုိးေတြႏွင့္ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ေတြ။ လူမ်ား၏ မ်က္ႏွာကုိယ္စီတြင္ အျပံဳးတုိ႕ေပ်ာက္ကြယ္ေနသည္။ သူတုိ႕၏ မ်က္ႏွာတြင္လည္း ပူပန္မႈေသာကေတြႏွင့္။ သူတုိ႕ မမုံရြာသုိ႕အေရာက္တြင္ ရုတ္တရက္ ေပါက္ကြဲသံတစ္ခုကုိၾကားလုိက္ရသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အသံၾကားရာ ေတာင္ေက်ာဘက္ဆီတြင္ မီးခုိးလုံးၾကီမ်ား ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ အူထလာသည္။ မမုံရြာတစ္ရြာလုံး လမ္းေတြမွာ ထြက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ပစ္သံ ခတ္သံေတြ ၾကားရျပန္သည္။ သူတုိ႕ကုိလာၾကိဳေသာ ကားငယ္မ်ား ေရာက္လာသည္။ ကုမၸဏီသုိ႕သြားကာ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ လူအနည္းငယ္ကုိတင္ၿပီး ျပန္ဆင္းလာၾကသည္။ ကားမဆန္႕သျဖင့္ သူႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေနေန က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ျပန္လာၾကိဳမည္ဟု ၾကီးၾကပ္ေရးမွဴးကေျပာသြားသည္။ သူ႕ရင္သည္ ႏွိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ီႏွင့္ တုန္ရီလွ်က္ရွိသည္။
သူတုိ႕ရြာထဲတြင္ တစ္နာရီေလာက္ေစာင့္လုိက္ရသည္။ ကုမၸဏီက ကားကုိျမင္လုိက္ရမွသာ အသက္ရွဴေခ်ာင္ေတာ့သည္။ သက္ျပင္းေတြလည္း အခါခါ ခ်လွ်က္သားျဖစ္သြားရသည္။ မမုံရြာမွ သူတုိ႕ကားထြက္လာသည္။ ထုိကားေပၚတြင္ သူအပါအ၀င္ ေနေန၊ ေဇာ္သန္႕ႏွင့္ ကားဒရုိင္ဘာ ႏုိင္ႏုိင္။ လူေလးဦးသာ။ ကားတံခါးကုိအလုံပိတ္လွ်က္ မမုံရြာအထြက္ ဖားျပင္ရြာထဲသုိ႕ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဖားျပင္ရြာလည္လမ္းတြင္ သူတုိ႕ကားကေလး တရိပ္ရိပ္ေျပးေနသည္။ ရုတ္တရပ္ခ်ည္းဆိုသလုိ သူ႕နားမ်ား အူထြက္သြားသည္။ ရြာလည္လမ္းကုိၾကည့္လုိက္မိေတာ့  လူေတြ ေျပးလႊားေနၾကသည္။
သူဘာလုပ္ရမလဲ။
"ဘာျဖစ္တာလဲ"
"လူေတြေတာ့ေျပးေနတယ္။ ကားေမာင္းေျပးရမလား ရပ္ရမလား"
ႏုိင္ႏိုင္က ေမးလာသည္။ ေမာင္းေျပးလွ်င္ လြတ္မလား။
"ေမာင္းေမာင္း ..ဟာ ရပ္ရပ္ ရပ္ေတာ့ ႏုိင္ႏုိင္"
သူတုိ႕ကားရပ္ကာ တံခါးမ်ားဆြဲဖြင့္လွ်က္ ကားေပၚမွ ဆင္းလုိက္ၾကသည္။ ထုိစဥ္
"ဒုိင္း ဒိုင္း ဒုိင္း.."
"ဒက္ ...ဒက္...ဒက္..ဒက္"
ေသနတ္သံေတြ သူတုိ႕ ဦးေခါင္းထက္ဆီမွာ ၾကားလုိက္ရသည္။ သူတုိ႕ေလးေယာက္လုံး ေၾကာင္အလွ်က္ ျမင္ေတြ႕ရေသာ အိမ္တစ္လုံးထဲသုိ႕ေျပး၀င္ကာ ေျမျပင္တြင္ ၀ပ္ကာ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ ဘယ္က ပစ္ေနတာလဲ..။ ဘယ္သူေတြလဲ...။

ဆက္ပါမည္။ 

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)

ႏွစ္ဆယ့္ကုိးရက္ မြန္းလြဲ တစ္နာရီ မိနစ္ ႏွစ္ဆယ္

အခ်ိန္က ေန႔လည္ တစ္နာရီ မိနစ္(၂၀)။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကေတာ့ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လွ်က္ရွိေနသည္။ မြန္းလြဲေနသည္ ပူျပင္းလွ်က္ရွိသည္။ မုိးမရြာသျဖင့္ ၾသဂုတ္လ ေနသည္ အေတာ္ေလးကုိ စြာေန၏။ သူတစ္ေယာက္တည္း အခန္းထဲတြင္ ရွိေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ထုိစဥ္မွာပင္ အင္ျဒဴး တစ္ေယာက္ အခန္းထဲသုိ႕ အေျပးတစ္ပုိင္းေရာက္လာၿပီး
"ကုိေသာ္ဇင္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ အထုပ္အပုိးေတြ ျပင္ေတာ့ေလ"
"ဘာကိစၥျပင္ရမွာလဲကြ မင္းကလည္း စကားေျပာတာ အစ မရွိ အဆုံးမရွိ"
"ေအးေဆးလုပ္ေန ဟုိမွာ သူမ်ားေတြ အထုပ္အပုိးေတြျပင္ေနၾကၿပီ"
"ေဟ"
"ဟုတ္တယ္ အစ္ကုိ ဒီမွာ မေနရေတာ့ဘူးတဲ့ ၁၀ေယာက္ထပ္ပုိေနလုိ႕မရဘူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မေနခဲ့ေတာ့ဘူး အစ္ကုိေရာ"
သူ အေတာ္ေလးကုိ ထူပူသြားပါသည္။ အေျခအေနက ရုတ္ခ်ည္းပါလား။ သူ ယခုလုိအေျခအေနျဖစ္လာလိမ့္မည္ဟု မထင္ထား။ ယခင္အပတ္ကေတာ့ သူတုိ႔အနီးအနား ကုမၸဏီမ်ားတြင္ ပစ္သံခတ္သံမ်ားကုိၾကားေနရသည္။ သုိ႕ေသာ္ သူတုိ႕အနီးအနားသုိ႕ေရာက္လာလိမ့္မည္ဟု ထင္မထားေခ်။ ေန႕စဥ္လုိလုိၾကားေနရေသာ ပစ္သံခတ္သံမ်ားကုိ နားစြင့္ရင္း ဖားကန္႕ကေန ျပန္သင့္မျပန္သင့္ သူအေတာ္ေလး စဥ္းစားယူေနရသည္။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားလည္း ထုိနည္း လည္းေကာင္းပင္။ ေျပာရလွ်င္ ယခုႏွစ္ အစပုိင္းကပင္ ဖားကန္႕ေက်ာက္စိမ္း ေမွာ္သည္ အေျခအေနမေကာင္းျဖစ္ေနခဲ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရ ဇန္န၀ါရီလလယ္ေလာက္တြင္ အလုပ္ေတြ ရပ္နားလုိက္ရေသးသည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလေနာက္ဆုံးပတ္မွပင္ အလုပ္ေတြျပန္စႏုိင္သည္။ ေက်ာက္စိမ္းေမွာ္၏ ရာသီသိမ္းခ်ိန္ ေမလသည္ ယခုႏွစ္တြင္ အနည္းငယ္ရွဳပ္ေထြး၏။ ေမလ ၂၀ရက္တြင္ ကုမၸဏီေတြ အလုပ္သိမ္းသည္။ ၀န္ထမ္းေတြ ကုိယ့္ရပ္ကုိယ့္ရြာသုိ႕ ေျပးျပန္ၾကသည္။ သူတုိ႕ကုမၸဏီတြင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္မွာ ၃၈ဦးတည္း။ အမွန္တကယ္တြင္ သူလည္း ျပန္ခ်င္ေနသည္။ ေတြးပူစရာ ကိစၥေလးေတြရွိေန၍သာ မျပန္ျဖစ္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း သူႏွင့္ ဘ၀တူျဖစ္ေနၾကသည္။ ေမလ ၂၉ရက္တြင္ သူတုိ႕ကုမၸဏီႏွင့္ အနီးဖားျပင္ ဆုေတာင္းကုန္းတြင္ တုိက္ပြဲငယ္ေလးျဖစ္ပြားသည္။ ေသနတ္သံမ်ားကုိ အတုိင္းသားၾကားေနရသည္။ ထုိ႔ေန႕က လမ္းသြားလမ္းလာ လူတစ္ဦး ေသနတ္မွန္၍ ေသဆုံးသြားသည္။ ထုိ႕ေနာက္ေတာ့ တုိက္ပြဲသံမၾကားရေတာ့။
ထုိ႕ေၾကာင့္ ယခုတစ္ၾကိမ္လည္း ျဖစ္လုိက္ ရပ္လုိက္ျဖစ္မွာပါေလဟု ေပါ့ေပါ့ေလး ေတြးထားမိသည္။ သူ ေသြးပူစြာျဖင့္ ပစၥည္းမ်ားကုိ ထုပ္ပုိးရသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကလည္း ေျပးလာၿပီး ထုပ္ပုိးကူၾကသည္။ သူက ကုမၸဏီတြင္ ေျခာက္ႏွစ္နီးပါးခန္႕ေနခဲ့သည္ျဖစ္ရာ သူ႕အခန္းတြင္ ပစၥည္း ပစၥယေတြျပည့္ေနသည္။ ကြန္ပ်ဴတာ ၊ႏွင့္ စာအုပ္ေတြက သူ ဦးစားေပး သယ္ရမည့္ ပစၥည္းေတြ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္သုိက္၏ ပစၥည္းမ်ားကုိ စတိုေရွ႕တြင္ ခ်ထားလိုက္သည္။ ေျပးရလႊားရလြယ္ေစရန္ ပြိဳင့္ဖိနပ္ကုိ စီးထားလုိက္သည္။ ေဘးလြယ္အိတ္တြင္ အေရးၾကီး ပစၥည္းႏွင့္ ေငြအနည္းငယ္ကုိထည့္ထားၿပီး လြယ္ထားသည္။ မုိးက ရုတ္တရက္ အုပ္လာသျဖင့္ ထီးတစ္ေခ်ာင္းကုိ ေကာက္ကုိင္ထားလုိက္သည္။
"ကုိမင္း ကားလာၾကိဳမွာလား"
စတုိမွဴးကုိ သူ ေမးလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။
"ေအးလာမွာ ဒါေပမယ့္ ႏွစ္စီးတည္း လူႏွစ္ဆယ္ရွစ္ေယာက္နဲ႕ ပစၥည္းေတြကုိ ႏုိင္မွာမဟုတ္ဘူး"
"ဒါဆုိရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ သုံးေယာက္ေပါင္းကတင္ တစ္စီးစာရွိေနၿပီ"
"ေအး အိမ္ေထာင္သယ္ေတြ စားဖုိမေတြလည္းရွိေသးတယ္။ ေနာက္ေန႕ ကားလာလုိ႕ရေသးတာပဲ မင္းတုိ႕ ပစၥည္းေတြထားခဲ့လိုက္ေလ။ အစ္ကုိ ေနာက္ေန႕က်ရင္ တင္ေပးလုိက္မယ္။ ခုေတာ့ လူခ်ည္းပဲ ရြာထဲကုိ ဆင္းေတာ့။"
"ဗ်ာ"
"ဟုတ္တယ္ ညေနသုံးနာရီေနာက္ဆုံး ဆင္းေပးရမယ္တဲ့ ကဲကဲ သူမ်ားေတြဆင္းကုန္ၿပီး မင္းတုိ႕လည္း ဆင္းေတာ့"
ကုိမင္း၏ စကားသံ အဆုံးတြင္ သူ ဘာမွ မေျပာႏုိင္ေတာ့။ သူတုိ႕ ၀န္ထမ္းေတြ ရြာထဲ့သုိ႕ ဆင္းရန္ ထြက္လာလုိက္ရေတာ့သည္။ ညေန သုံးနာရီ ေနာက္ဆုံး။ နာရီကုိၾကည့္လုိက္ေတာ့ သုံးနာရီထုိးရန္ မိနစ္သုံးဆယ္။
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ဆုိင္ကယ္ေတြ ဥဒဟုိေျပးလႊားေနသည္။ အထုပ္အပုိးေတြႏွင့္ စစ္ေျပး ဒုကၡသည္ေတြ။ လူမ်ား၏ မ်က္ႏွာကုိယ္စီတြင္ အျပံဳးတုိ႕ေပ်ာက္ကြယ္ေနသည္။ သူတုိ႕၏ မ်က္ႏွာတြင္လည္း ပူပန္မႈေသာကေတြႏွင့္။ သူတုိ႕ မမုံရြာသုိ႕အေရာက္တြင္ ရုတ္တရက္ ေပါက္ကြဲသံတစ္ခုကုိၾကားလုိက္ရသည္။ ခ်က္ခ်င္းပင္ အသံၾကားရာ ေတာင္ေက်ာဘက္ဆီတြင္ မီးခုိးလုံးၾကီမ်ား ေကာင္းကင္ျပင္တြင္ အူထလာသည္။ မမုံရြာတစ္ရြာလုံး လမ္းေတြမွာ ထြက္ၾကည့္ေနၾကသည္။ ပစ္သံ ခတ္သံေတြ ၾကားရျပန္သည္။ သူတုိ႕ကုိလာၾကိဳေသာ ကားငယ္မ်ား ေရာက္လာသည္။ ကုမၸဏီသုိ႕သြားကာ ပစၥည္းမ်ားႏွင့္ လူအနည္းငယ္ကုိတင္ၿပီး ျပန္ဆင္းလာၾကသည္။ ကားမဆန္႕သျဖင့္ သူႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေနေန က်န္ရစ္ခဲ့သည္။ ျပန္လာၾကိဳမည္ဟု ၾကီးၾကပ္ေရးမွဴးကေျပာသြားသည္။ သူ႕ရင္သည္ ႏွိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ီႏွင့္ တုန္ရီလွ်က္ရွိသည္။
သူတုိ႕ရြာထဲတြင္ တစ္နာရီေလာက္ေစာင့္လုိက္ရသည္။ ကုမၸဏီက ကားကုိျမင္လုိက္ရမွသာ အသက္ရွဴေခ်ာင္ေတာ့သည္။ သက္ျပင္းေတြလည္း အခါခါ ခ်လွ်က္သားျဖစ္သြားရသည္။ မမုံရြာမွ သူတုိ႕ကားထြက္လာသည္။ ထုိကားေပၚတြင္ သူအပါအ၀င္ ေနေန၊ ေဇာ္သန္႕ႏွင့္ ကားဒရုိင္ဘာ ႏုိင္ႏုိင္။ လူေလးဦးသာ။ ကားတံခါးကုိအလုံပိတ္လွ်က္ မမုံရြာအထြက္ ဖားျပင္ရြာထဲသုိ႕ေရာက္လာခဲ့သည္။ ဖားျပင္ရြာလည္လမ္းတြင္ သူတုိ႕ကားကေလး တရိပ္ရိပ္ေျပးေနသည္။ ရုတ္တရပ္ခ်ည္းဆိုသလုိ သူ႕နားမ်ား အူထြက္သြားသည္။ ရြာလည္လမ္းကုိၾကည့္လုိက္မိေတာ့  လူေတြ ေျပးလႊားေနၾကသည္။
သူဘာလုပ္ရမလဲ။
"ဘာျဖစ္တာလဲ"
"လူေတြေတာ့ေျပးေနတယ္။ ကားေမာင္းေျပးရမလား ရပ္ရမလား"
ႏုိင္ႏိုင္က ေမးလာသည္။ ေမာင္းေျပးလွ်င္ လြတ္မလား။
"ေမာင္းေမာင္း ..ဟာ ရပ္ရပ္ ရပ္ေတာ့ ႏုိင္ႏုိင္"
သူတုိ႕ကားရပ္ကာ တံခါးမ်ားဆြဲဖြင့္လွ်က္ ကားေပၚမွ ဆင္းလုိက္ၾကသည္။ ထုိစဥ္
"ဒုိင္း ဒိုင္း ဒုိင္း.."
"ဒက္ ...ဒက္...ဒက္..ဒက္"
ေသနတ္သံေတြ သူတုိ႕ ဦးေခါင္းထက္ဆီမွာ ၾကားလုိက္ရသည္။ သူတုိ႕ေလးေယာက္လုံး ေၾကာင္အလွ်က္ ျမင္ေတြ႕ရေသာ အိမ္တစ္လုံးထဲသုိ႕ေျပး၀င္ကာ ေျမျပင္တြင္ ၀ပ္ကာ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ ဘယ္က ပစ္ေနတာလဲ..။ ဘယ္သူေတြလဲ...။

ဆက္ပါမည္။ 

ေသာ္ဇင္(လြိဳင္ေကာ္)